What's your story

0 1814

Πώς να αρχίσω άραγε να ζω ξανά; Πώς να φέρω το χαμόγελο στα χείλη;  Πως να σηκωθώ;

Πέρασαν έξι μήνες από τότε που μου χτύπησε την πόρτα ο καρκίνος. Ξαφνικά χάθηκαν όλα. Μες στο σπίτι σιωπή. Αφόρητη σιωπή. Και η ζωή σου άνω κάτω.  Ακούς μόνο τη φωνή της λογικής.

Ψυχραιμία. ….

Αμέσως μετά την οδύνη έρχεται η ψυχραιμία και λες θέλω να γίνω καλά θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω τις στιγμές που έχασα γκρινιάζοντας, θέλω να περπατήσω σε νέα σοκάκια, θέλω να δω τα παιδιά μου να γίνονται άντρες… ΣΤΟΠ

Θα νικήσω… θα ζήσω…   Και τώρα μπροστά στο χειρουργείο… φώτα  φώτα  πολλά φώτα …. Θεέ μου  άσε με να ζήσω είμαι μόλις 30… Σκοτάδι

Ύστερα ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι ζεις… Αισιοδοξία… Χαρά … Τι ακολουθεί; Θεραπείες για το χέρι όπως  λέω στο γιο μου για να μη φοβηθεί … Φόβος… Κι ύστερα Φόβος…Χημειοθεραπείες… «Είσαι καινούρια? Το κατάλαβα στα μάτια σου» Τρόμος… Τρόμος; Όχι!  Χαρά!  Κέρδισες… Μπράβο.

Και είσαι εδώ.  Τι κι αν σου λείπει κάτι ; Τι κι αν δεν έχεις μαλλιά; Τι κι αν έχασες κάτι από την ομορφιά σου; Είσαι εδώ … Με τους ανθρώπους που αγαπάς και με μια ευκαιρία να γίνεις καλύτερος άνθρωπος…

Κ.Μ

0 3010
καρκίνος-μόνο ένα κομμάτι της ζωής μου

«Το ότι έχω καρκίνο το άκουσα πρώτη φορά στο τηλέφωνο», εξομολογείται η Αγγελική Δαφτσίδου. Μόλις τριάντα τριών χρονών σήμερα η Αγγελική Δαφτσίδου. Έγραφε στο ημερολόγιό της στις 24 Ιουνίου του 2013…

«Το άκουσα πρώτη φορά στο τηλέφωνο.

– Αγάπη, γράφει ΠΟΡΟΓΕΝΕΣ ΑΔΕΝΟΚΑΡΚΙΝΩΜΑ ΜΑΣΤΟΥ, τι είναι;

– Καρκίνος… κλείσε και έλα σπίτι.

Ποια είναι λοιπόν τα όρια του καθενός; Τι κάνεις όταν την ώρα που μαγειρεύεις μαθαίνεις πως έχεις καρκίνο; Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι δε θα τους μαγειρέψω ξανά και συνέχισα με περισσότερο ζήλο το ανακάτεμα, λες και εξαρτιόταν η ζωή μου απ’ αυτό. Και τότε ήρθε ο Χρήστος. Θεέ μου, φαινόταν η τρέλα στα μάτια του. Μου μιλούσε, ξέρω πως μου μιλούσε, αλλά δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε. Στα αυτιά μου βούιζε ακόμα η λέξη καρκίνος…»

-Χτυπούσε για δεύτερη φορά την πόρτα ο καρκίνος. Μόνο που τώρα ήταν η πόρτα του δικού σου σπιτιού…

«Η μητέρα μου πάλεψε σ’ ένα στημένο αγώνα, η μάχη ήταν χαμένη από την αρχή. Εγώ από την άλλη ήμουν «τυχερή». Ο δικός μου αγώνας ήταν δίκαιος. Ήμουν ίση απέναντι του, μπορούσα να τον κοιτάξω στα μάτια. Από αυτό πιάστηκα και μ’ αυτό συνέχισα. Έχοντας δει τι μπορεί να κάνει στους ανθρώπους, η μεγαλύτερη αγωνία μου, πέρα από την προφανή τον θάνατο, ήταν μη χάσω τον εαυτό μου.»

-Στη διάρκεια της πάλης προχωρούσες γενναία. Πού βρίσκεται η δύναμη; Και πότε χάνεται;

«Την ώρα της μάχης είσαι δυνατή. Σε οδηγεί το ένστικτο της επιβίωσης. Για έντεκα ολόκληρους μήνες ήμουν στρατιώτης, προχωρούσα μόνο μπροστά. Εννοείται ότι υπήρχαν στιγμές που τρόμαξα, που απελπίστηκα, που έκανα τρομερές σκέψεις, αλλά κάθε φορά που έπεφτα, σηκωνόμουν. Το δύσκολο είναι μετά, όταν σε πλακώσει το βάρος αυτών που πέρασες, εκεί πρέπει να έχεις αποθέματα δύναμης για να το πετάξεις από πάνω σου.»

-Έρχονται οι στιγμές που καλείσαι να «επιλέξεις» ανθρώπινα στηρίγματα…

«Στις δύσκολες αυτές στιγμές είχα την οικογένεια μου κοντά μου. Ήταν αυτοί που μου έδιναν κουράγιο, κάναν υπομονή μαζί μου και μου έδειχναν με κάθε τρόπο την αγάπη τους. Χρειάζεσαι ανθρώπους δίπλα σου. Κανείς δεν πρέπει να το περνάει μόνος του. Εκεί βέβαια φαίνεται ποιος πραγματικά είναι δικός σου άνθρωπός. Έχασα μερικούς… αλλά ποτέ δεν έμεινα μόνη.»

-Έχεις δυο αγοράκια. Τι σου έλεγαν οι άνθρωποι της οικογένειάς σου όταν σ’ έβλεπαν να φοράς «σκουφάκι»;

«Στα μάτια των παιδιών μου είμαι πάντα η ομορφότερη μαμά του κόσμου! Ακόμα και ταλαιπωρημένη, αλλαγμένη από τις χημειοθεραπείες, με το σκουφάκι των σούπερ μαμάδων στο κεφάλι, ήμουν η πριγκίπισσά τους. Ήταν δύσκολα, περάσαμε δύσκολα. Αλλά ο κόσμος των παιδιών είναι φωτεινός ακόμα και στα πιο πυκνά σκοτάδια. Τελικά δεν ξέρω αν βοήθησα εγώ αυτά ή αυτά εμένα. Ξέρω όμως ότι αυτή η ζωή μου πήρε πολλά, αλλά ο Θεός μου έδωσε τον Χρήστο για να ισορροπήσει τη ζυγαριά. Είναι σύντροφος, φίλος, σύζυγος, συνοδοιπόρος στα καλά και στα άσχημα.»

-Πόσο σημαντικοί στάθηκαν οι θεράποντες ιατροί σου στην πορεία και στην έκβαση της νόσου;

«Οι γιατροί όταν νοσείς από κάτι τόσο σοβαρό είναι σαν μικροί θεοί. Καθοριστικός ο ρόλος τους. Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να βρεις τον κατάλληλο για σένα. Τώρα πια ο ογκολόγος μου εκτός απ’ τον ιατρικό μου φάκελο κρατάει και την «τύχη» μου στα χέρια του. Ακολουθώ έναν ορμονικό χειρισμό και κάνω τακτικούς ελέγχους. Του έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη κι αυτό καθησυχάζει τους παράλογους φόβους μου.»

Συζήτησε αρκετές φορές με ψυχολόγους η Αγγελική, αν και το γράψιμο, παραδέχεται, πως λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά σε κείνη.

Κράτησε κάτι πολύ σημαντικό…

«Πρέπει να αποδεχτώ ότι αυτή είναι η ιστορία μου, η ιστορία της οικογένειας μου και ο καρκίνος είναι μόνο ένα κομμάτι της, όχι ολόκληρη η ζωή μου. Δεν αλλάζει, δεν ξεχνιέται αλλά μπορεί και πρέπει να μείνει στο παρελθόν, εκεί που ανήκει.»

Με την Αγγελική συζητήσαμε από το τηλέφωνο. Ήταν δύσκολο να βρεθούμε από κοντά, αφού ζει στη Λάρισα. Την ώρα που την άκουγα να μου εκμυστηρεύεται την προσωπική της ιστορία, μια φράση ζητούσε επιτακτικά να της πει: «Τα κατάφερες Αγγελική!»

«Ναι τα κατάφερα! Μου δόθηκε το δώρο της ζωής για δεύτερη φορά. Προσπαθώ να κάνω τη ζωή μου να μου αξίζει. Εκτιμώ κάθε τι μικρό και μεγάλο σ’ αυτήν. Απολαμβάνω χωρίς να στερούμαι, δε φοβάμαι να ζήσω. Κάνω μικρά και σταθερά βήματα, αν και θα ήθελα να μπορέσω να ξανακάνω όνειρα για το μέλλον. Παλεύω ακόμα με τους δαίμονες μου, αλλά είμαι περήφανη για τις μικρές μου νίκες. Οι δοκιμασίες λένε κάνουν τους ανθρώπους καλύτερους, ελπίζω αυτό να ισχύει και για μένα.»

Χρειάστηκε να προβεί σε προληπτική αφαίρεση του άλλου μαστού αλλά και των ωοθηκών. Όμως, τα «αγαπάει τα σημάδια της».
-Ο καρκίνος στοχεύει μόνο το σώμα;

«Ο καρκίνος σε χτυπά μέσα-έξω. Έχεις να γιατρέψεις το σώμα αλλά και την ψυχή σου. Μου άφησε βαθιές ουλές και στα δύο. Όμως αγαπώ τα σημάδια μου. Αγαπώ τη γυναίκα που βλέπω στον καθρέφτη, είναι αγωνίστρια. Τα σημάδια στο σώμα μου είναι τα μετάλλια μου, τα παράσημα που έχω από τη νίκη μου. Τώρα τα σημάδια στην ψυχή μου θέλω να πιστεύω πως είναι εκεί για να μου θυμίζουν τι πραγματικά έχει αξία.»

-Δώρα φέρνει ο καρκίνος;

«Άθελα του, ναι. Τις φίλες της καρδιάς, όπως λέει και μία από αυτές. Είναι γυναίκες που ξεγυμνώσαμε τις ψυχές μας και βοηθήσαμε η μία την άλλη. Πάντα θα έχουν μια ξεχωριστεί θέση στην καρδιά μου. Όμως μερικές φορές ο καρκίνος νικάει. Μου πήρε δυο τέτοιες φίλες, η μια μου στάθηκε σαν μάνα, η άλλη σαν αδερφή. Αυτό με ταρακούνησε, ήθελα να φύγω από όλα αυτά. Συνειδητοποίησα όμως ότι μπορώ να βοηθήσω χωρίς να κουβαλάω το σταυρό των άλλων. Χωρίς να τον κάνω δικό μου.»

-Μα, τι είναι τελικά ο καρκίνος;

«Μια ασθένεια. Σοβαρή, δύσκολη, αλλά ασθένεια. Δεν είναι θανατική καταδίκη, κατάρα, ντροπή, στίγμα. Δεν κολλάει και δεν μεταδίδεται. Η πρόληψη, η έγκαιρη διάγνωση, οι νέες θεραπείες σώζουν ζωές. Δυστυχώς δεν υπάρχει το μαγικό χάπι, η θαυματουργική θεραπεία, αν και εύχομαι ολόψυχα στο μέλλον να βρεθεί.

Ο καρκίνος είναι απειλή για τη ζωή μας. Πάντα αυτός που βρίσκεται σε απόγνωση καταφεύγει σε όλα τα μέσα ψάχνοντας τη σωτηρία. Θέλει από κάπου να πιαστεί. Και πάντα θα βρίσκεται κάποιος να το εκμεταλλευτεί, να του πουλήσει ψεύτικες ελπίδες. Θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί σ’ αυτά που ακούμε και διαβάζουμε.»

Ο καρκίνος παίζει μαζί μας κρυφτό. Κρύβεται για να μην τον βρούμε, κρύβεται για να μην τον θεραπεύσουμε.»

-Σε μια άλλη γυναίκα που μόλις μπαίνει στον «Γολγοθά» της ασθένειας, ποια συμβουλή θα έδινες;

«Μη φοβάσαι και μην καθυστερείς. Όσο πιο γρήγορα τον ξετρυπώσεις, όσο πιο γρήγορα ξεκινήσεις, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχεις να πεις πρώτη… ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

-Κι, αν είχε πρόσωπο ο καρκίνος…

«Είμαι ακόμα ΕΔΩ… είμαι ακόμα ΕΓΩ! Γελάω, κλαίω, προσπαθώ, αγωνίζομαι, αγαπώ, ονειρεύομαι, ελπίζω, ΖΩ! Επίσης, καρκίνε, θα σε έστελνα στον αγύριστο!!!»

Έγραφε η Αγγελική στον λογαριασμό της στο fb στις 6 Μαρτίου 2014…

«Μου ζητήσατε για ακόμα μια φορά να βάλω καρδούλες, και δεν ξέρω τι άλλο, στον τοίχο μου για τον καρκίνο του μαστού. Ε, λοιπόν, αυτή η εικόνα είναι ο καρκίνος! Αυτό αντιμετωπίζουμε εμείς οι γυναίκες και οι οικογένειές μας. Μακάρι λοιπόν να ευαισθητοποιήσει.. να σοκάρει.. να στείλει έστω και ΜΙΑ από σας αύριο για προληπτικό έλεγχο.»

 

Πηγή: http://pressworkers.blogspot.gr/

0 2838
Εδώ σε θέλω ψυχούλα μου!

Δευτέρα ήταν, το θυμάμαι καλά, 16 Ιουνίου.

Ήμασταν στη Φιλιώ στην καντίνα. Μεσημέρι και πηγαίναμε θάλασσα. Φορούσαμε μαγιό και είπαμε να σταματήσουμε να φάμε κάτι και βουρ για μπάνιο!

Στο μεταξύ εγώ περίμενα τα αποτελέσματα της κυτταρολογικής μου. Ένα μπαλάκι στο δεξί στήθος, το έπιασε ο σύντροφος μου όταν ξαπλώναμε. Τι να πω… ποτέ δεν έχω κάνει μαστογραφία και τώρα έκανα! Μου είπε ο γιατρός πως θα κάνω και μαγνητική, έκανα,  συνιστάται και κυτταρολογική εξέταση λέει!

Ουφ…. εγώ για μπάνιο θέλω να πάω!

Μόλις έχω πάρει το φαγητό μου κτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω:

– Που είσαι βγήκαν τα αποτελέσματα

– Πες μου! Μεγάλο κορίτσι είμαι… Σ’ ακούω!

– Τελικά είναι καρκίνος …και μάλιστα πολύ επιθετικός. Πρέπει να μιλήσουμε.

– Καλά, δώσε μου λίγη ώρα να το πω στο αδελφάκι μου, είναι μαζί μου. Θα έρθω αύριο το πρωί στο ιατρείο να τα πούμε.

Έχασα το κόσμο! Χίλια πράγματα σκέφτηκα σε κλάσματα δευτερόλεπτου. Τι θα της πω;;;; Πως θα τη κάνω να φανεί δυνατή να το αντιμετωπίσει με πίστη και δύναμη;;;

Δε ξέρω πως θα το πω και στους γονείς μου… καλά ο μπαμπάς, η μαμά όμως, κλαίει με το παραμικρό, φοβάται, δε είναι και τόσο δυνατή, τα χάνει εύκολα!

Τέλος πάντων, είναι δεδομένη κατάσταση και δεν αλλάζει.

Όσο κοιμήθηκα εγώ εκείνο το βραδύ, τόσο κοιμήθηκε και το αδελφάκι μου.

Σενάρια με το μυαλό! Άσε, δε θες να ξέρεις…..

Ξημέρωσε, επιτέλους! Καμία φόρα ο χρόνος κολλά, θαρρείς πως επίτηδες το κάνει, έτσι για να σε παιδεύει.

Πάμε στη γιατρό να τα πούμε από κοντά. Ένα βήμα μπροστά δυο πίσω, και εγώ και το αδελφάκι μου. Πως γίνεται μερικές φορές, νιώθεις τον δικό σου φόβο να βγαίνει από το κορμί σου και να τυλίγει έναν άλλον άνθρωπο, και κει είναι που δεν χρειάζεται να πεις τίποτα μα τίποτα τα ίδια σκέφτεται σαν εσένα, σαν να ναι εσύ!!!!

– Κακός και επιθετικός!!!!

– Πότε να χειρουργηθώ;;;;

– Χθες!!!!

Κι έρχεσαι και χάνεσαι σε ένα πηγάδι φόβων, αμφιβολιών με πολύ κακό γνώμονα το άγνωστο.

Τώρα;;; Εδώ σε θέλω ψυχούλα μου! Να αντέξεις! Πάρε το φόβο αγκαλιά, κάνε τον αδελφό σου, μαζί σου μέχρι ο ένας από τους δυο να μην αντέχει τον άλλον.

– Καλά ρε είσαι χαζή;;; Έχουμε τον Χριστόφορο! Τι φοβάσαι θα κάνουμε ότι μας πει αυτός!

Άτσαλα το έλεγε, θαρρείς πως το πίστευε

– Ναι!!! Ο Χριστόφορος, είχε χειρουργήσει τη μαμά με καρκίνο θυρεοειδούς! Πήγε καλά! Τι χαζή είμαι, το ξέχασα!

Τηλεφωνώ στο γιατρό:

– Άντε βρε, μην φοβάσαι! Εγώ είμαι εδώ! 24-6-2014 επιστρέφω Ελλάδα. Στο γραφείο μου στις 10 το πρωί στις 25 του μήνα, και μην φοβάσαι είμαστε μαζί! Δεν είσαι μόνη σου, θα το αντιμετωπίσουμε! Άντε!!!

Ότι πήρα κουράγιο, πήρα. Ησύχασα αλλά το βασικό ήταν πως κι εκείνη ηρέμησε και γαλήνεψε αρκετά. Ε, να σου λέει ο γιατρός πως δεν κινδυνεύεις και πως θα το αντιμετωπίσει μαζί σου, δεν είναι και λίγο!

Τώρα πάμε για δεύτερο ντέρμπι: οι γονείς! Πώς το λες;;;

Πήραμε το μικρό, πήγαμε Θάσο να τους βρούμε, έπρεπε.

Είχε μια απίστευτη μέρα, λιακάδα! Το καράβι, οι γλαροί, ένιωθα τόσο φοβισμένη αλλά και τόσο ευτυχισμένη: ο μικρός, το νόημα της ζωής, η ίδια η ζωή! Εκείνη με τα ματάκια της να ουρλιάζει.

– Φτάσαμε!!! Θάσος! Παππού!!!! Γιαγιά!!!!

Να έβλεπες τι αγκαλιές κάνανε!!! 5 μέρες δεν τον είδαν! Κι  εμείς τους επιθυμήσαμε.

– Σαρδέλα θα φάμε στο κάρβουνο! Εδώ, πουθενά αλλού!

Ο μπαμπάς, καλοφαγάς, σταμπάρισε ένα ταβερνάκι τρέλα. Φάγαμε, ήπιαμε.

– Μην ανησυχείς μαμά, μιλήσαμε με τον Χριστόφορο! Θα με δει και όλα θα πάνε καλά!

Μην ανησυχείς! Άντε πες στη μάνα να μην ανησυχεί αυτό μου είπε…

Γυρίσαμε, παρέα με τις σκέψεις του ο καθένας: φόβοι, σενάρια, χίλιες σκέψεις.

25-6-2014

Σωτήρης, Νίκη, Στέλιος, Λένα.

Πρωί πρωί για Διαβαλκανικό. Εξετάσεις στο χέρι και φύγαμε. Έναν καφέ θα τον πιούμε στο δρόμο. Άθλιος ήταν… χωρίς καϊμάκι.

Τι να πω…

Φτάσαμε, δεν άλλαξε καθόλου το μέρος, τελικά κάποια πράγματα μένουν ίδια.

Ο Χριστόφορος αδυνάτισε! Ήθελε από τότε να χάσει κιλά. Αγκαλιές, αγάπη,  ναι αγάπη το ένιωσα, δεν είναι μόνο γιατρός, είναι και άνθρωπος. Να ναι καλά, οπού και να ναι!

– Κοίτα κορίτσι μου, είναι κακό. Θα το βγάλουμε, αλλά πρέπει μετά να κάνεις χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Όλα θα πάνε καλά! Μην φοβάσαι!

Είναι πολύ καμιά φορά αυτό που ακούνε τα αυτιά και πρέπει να κατανοήσει η ψύχη…

Αγκαλιά της, έκλαψα, την παρακάλεσα να φανεί δυνατή:

– Φοβάμαι, θα τα καταφέρουμε;

– Μην κλαις, βοήθα με, κι εγώ φοβάμαι όπως εσύ! Γλυκιά αγαπημένη μου αδελφή, σε χρειάζομαι και με χρειάζεσαι. Δε σ’ αφήνω, δε μ’ αφήνεις! ΜΑΖΙ!

Ρωτάω τον Χριστόφορο:

– Πότε να χειρουργηθώ;;;;

– Όταν είσαι έτοιμη! Αλλά μην τα αφήσουμε, έχουμε Τέταρτη 25-6. Τη Δευτέρα 7-7 πρωί νηστική στις 8. Οκ;;;

– Εντάξει.

– Αντί να κανείς το σπινθηρογράφημα στη Ξάνθη καν’το τώρα εδώ, όχι τίποτε άλλο, να μην ψάχνεσαι.

Κατεβαίνω κάτω για σπινθηρογράφημα.

Ένα μόνιτορ τελικά σου κόβει την ανάσα!

– Ελένη καθαρό βγήκε! Μπράβο κορίτσι μου! Καλά τα νέα!

Για μεταστάσεις φοβόταν. Εντελώς προληπτικά λέει. Καλά, σε πίστεψα….

Επιστροφή στη Ξάνθη!

Κοίτα, όταν δεν σου ‘ρχεται το χειρότερο νοιώθεις ευγνωμοσύνη μ’ αυτό που έχεις!!! Μην το ξεχάσεις ποτέ όμως!!!

Όλα κανονικά! Να μην ξεχάσω, έχω χειρουργείο τη Δευτέρα!

Και ήρθε η Δευτέρα!!! 7-7-2014

6 το πρωί, σηκώθηκα, ήπια μόνο νερό! Νηστική, λέει.

Ουφ!! Ούτε καφέ, ούτε καμιά τυροπιτούλα!!! Τέλος πάντων…

Φτάσαμε! Εξετάσεις ,προεγχειρηντικός έλεγχος, κτλ.

Πήγαμε στο δωμάτιο μου! Ουααου !!! Στην αρχή με έβαλαν με μια γιαγιούλα. Το αδελφάκι μου όμως μου άλλαξε δωμάτιο!

– Καλέ, πως θα ησυχάσεις με τούτη εδώ! Είσαι τρελή μόνη σου πιο καλά!! Άντε να κοιμηθώ κι εγώ και να ‘μαστε σούπερ μόνες μας!!

– Ε καλά! Έχεις δίκιο, αν μπορούμε να αλλάξουμε, καν’το!

Αλλάξαμε δωμάτιο. Γαλάζιο, ήταν, το αγαπημένο μου χρώμα! Από χαρτί όμως ότι θα φορούσα βρακί χαχαχααα!!! Τεράστιο!!!! Στολή χειρουργείου λέει!

Καλά ότι πείτε!!! Μarie Claire, τεύχος 17!!!! χαχααχα!!!

Άλλαξα και περίμενα. Ένα φοβόμουν μόνο, τη νάρκωση. Δε ξέρω γιατί, αλήθεια νόμιζα πως θα ξυπνήσω ,λέει ,στη διάρκεια της επέμβασης. (Σπίλπεργκ!!!!) Πώς μου κόλλησε αυτό στο μυαλό!!!!

Ένας κοντούλης με σπασμένη προφορά και ένας γεματούλης Έλληνας, δυο αναισθησιολόγοι ήρθαν,  γνωριστήκαμε και μου είπαν πως όλα θα πάνε καλά, να μην ανησυχώ καθόλου.

Περιμέναμε καμιά ωρίτσα. Δε μου έδωσαν κάτι πιο μπροστά να χαλαρώσω, αυτά τα καλά που βλέπεις τα πάντα με άλλο μάτι. Χαχαχαχα!

Τέλος πάντων ,ήρθαν να με πάρουν. Μπουρου μπουρου, με έπιασε μια πάρλα στη διαδρομή, το είχα πάντα αυτό, όταν φοβάμαι μιλώ λίιιιγο παραπάνω!!

Χειρουργεία….-1.  Υπόγειο, το αδελφάκι μου μέχρι ενός σημείου μας ακολούθησε, τα ματάκια της καρφώθηκαν στο κενό. Μόνο να την αγκαλιάσω ήθελα εκείνη τη στιγμή.

– Μην φοβάσαι, χαζούλα…. Σ’ αγαπώ…. Δε σ ‘αφήνω! Έχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε μαζί!!!! Μάκια αδερφάκι, θα τα πούμε σε λίγο.

– Από πού είσαι;;;

– Από Ξάνθη.

-Πόσο χρονών;;;

– 44.

Ο δεξιά από μένα, αναισθησιολόγος, όλο ρωτούσε…

Γυρνάω στον αριστερό μου και του λέω:

– Φοβάμαι λίγο τη νάρκωση

– Ποια νάρκωση;;; Μου λέει: την πήρες ήδη..άντε γεια!!

Κατέβασα γενικό!!!

Πόσες σφαλιάρες έφαγα από τον Χριστόφορο δε ξέρω.

– Άντε κορίτσι μου… ξύπνα!

Πω ρε παιδάκι μου! Να μην δουν έναν άνθρωπο να κοιμάται!!! Αμέσως να τον ξυπνήσουν!!!

Λέει το αδελφάκι μου πως είχα το βλέμμα της αγελάδας. Νάνι νάνι, το μωρό μας νάνι!

1 ώρα και 20 λεπτά χειρουργείο. Μπήκα 12 και βγήκα 1 και 20.

– Όλα καλά πήγαν κορίτσι μου! Σ αγαπώ! Είδες χαζούλα που τζάμπα φοβόσουν, αφού είπαμε, μαζί θα παντρέψουμε τον Μπιζού μας!!!!

– Καφέεεεε!!!!

– Που πας καλή μου;;;; Ερώτηση της νοσοκόμας στις 9 το βραδύ.

– Ένα καφεδάκι, έσκασα!!!

– Καλά δεν ζαλίζεσαι;;;;;

– Όχι! καφέ θέλω για να μην αρχίσω να ζαλίζομαι!! χαχαχαχ!!!!

Έναν ελληνικό, ρε συ πως τον απολαμβάνεις κάποιες στιγμές!!!!!!

Νάνι νάνι, ήσυχη νύχτα. Μόνο το αδελφάκι μου ταλαιπωρήθηκε λίγο. Καλή η κρεβατοπολυθρόνα, αλλά άμα είσαι Νίκη … δε βολεύεσαι πουθενά!!!! (Έλα, σε πειράζω ψυχή μου!!!!)

Ριγέ στράπλες μακρύ φουστανάκι, κολoνίτσα, κραγιονάκι και άντε να την κάνουμε…. 8 το πρωί. Δε μας χωράει ο τόπος!!

– Πώς είσαι;;;;

– Εγώ;;; Πολύ καλά! Εσύ;;;; χαχαχα!!! Να φύγω Χριστόφορε, τζάμπα χώρο σας πιάνω εδώ.

– Καλά κορίτσι μου, προς το μεσημέρι όμως, ναι;

– Μέχρι τότε ρε αδελφάκι άντε πάνω κάτω βόλτες. Σ’ αγαπάω!!!!

– Κοίτα Λενάκι, ήταν πολύ κακό. Αφαίρεσα ένα τέταρτο του μαστού. Δε σου έκανα ολική μαστεκτομή γιατί είμαι σίγουρος πως έτσι έπρεπε! Πάμε στο 2ο στάδιο. Θα μιλήσεις με τον ογκολόγο, θα κάνουμε χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Σιγά σιγά… μη φοβάσαι, θα τα πας περίφημα!!

Άμα σου πω πως στο χειρουργείο δεν ήμουν μόνη μου, θα με πιστέψεις;;;;

Από την ώρα που βγήκα και συνήλθα το ένιωθα! Στη δεξιά μου πλευρά, δεν μ’ άφησε λεπτό μόνη μου, μέχρι και τώρα που σου λέω αυτά που έζησα, ένιωθα και νιώθω την παρουσία του…. το χάδι του…. την ευλογιά του…..

– Σ’ ευχαριστώ Κύριε… Ελέησον με, Κύριε…

Εμμανουηλίδης Χρήστος, ογκολόγος, τι να πεις… έτσι τα λένε όλοι, τσεκουράτα!!

– 8 θα κάνουμε, κάθε 15 ημέρες. Η πρώτη στις 15! Σε λίγες μέρες, να κλείσουν οι τομές.

Μετά την χημειοθεραπεία θα πάμε Χαλκιδική! Να χαλαρώσουμε και λίγο.

1η χημο…15-7-2014

Μου παίρνουν αίμα, αυτό θα γίνεται κάθε φορά. Ένα ελαφρύ χεράκι, το Μαράκι.

Πολυθρόνα, ξεκινάμε…

– Θεέ μου σε Σένα αφήνομαι ….ελέησον με …

Γύρω μου άνθρωποι, Εσένα μόνο βλέπω…. Εσένα μόνο φωνάζω… Μην μ ‘αφήσει η Χάρη σου!

Από τις 9.30 το πρωί τελειώσαμε στις 3 το απόγευμα. Η χημο κρατάει 2.30 ώρες.

Να βγουν τα αποτελέσματα για το αίμα, να τα δει ο γιατρός. Έχω και την κουκούλα ….με πάγο στο κεφάλι, θα κρατήσω το 80 % των μαλλιών μου, τώρα πια είναι κοντά….

Ξύπνησα ένα πρωί και τα έκοψα μόνη μου! Κάποιος πρέπει να κάνει και την σκατοδουλειά…. καλούτσικη είμαι καλέ!!!

Εγώ ήθελα να τα ξυρίσω αλλά …δεν είμαι μόνη μου….

Πάμε Χαλκιδική!!!! Καφέ στη Στράτα!!! Απογευματάκι, πολύ νερό να πίνω!!!! 3 λίτρα την ημέρα.

Ξημερώνει της Αγιά Μαρίνας, 16-7-2014. Μια κούπα καφέ και στη θάλασσα. 6 το πρωί, γαλήνη ευγνωμοσύνη τα κατάφερα μαζί Σου…με την Θεία Χάρη Σου…

Σ’ ευχαριστώ Κύριε, ελέησον με!

Καμάρες λέει, ζαλάδες λέει, μπούρδες τίποτα δεν είχα, το αντίθετο απίστευτη διάθεση και ενέργεια!!!!

Κάθε 3 μέρες με κρύο νερό το κεφάλι μου, όχι λακ όχι τζελ τίποτα και μόνο με παιδικό σαμπουάν, οκ!!!

Κάνω ενέσεις για τα λευκά μου, στην κοιλιά. Η μαμά μου τις κάνει, αχ μανούλα όταν είσαι αγουροξυπνημένη με πεθαίνεις!!!!!

Τα φάρμακα που παίρνω είναι φωτοφοβικά, δεν πρέπει να ‘μαι στον ήλιο!

Τώρα καλοκαίρι και να αποφύγω τον ήλιο, λίγο μανίκι.

Μαζί με μένα στερήθηκε και το αδελφάκι μου την θάλασσα φέτος!

Λίγο τσίπουρο μ’ αφήνει ο γιατρός, ε..!!! Δεν πέθανα κιόλας!!!!

Η Έλενα είναι φοβερός άνθρωπος!  Αυτές τις κουκούλες της πάει και έρχεται όλη μέρα. Το χαμόγελο της, ό,τι χαζό και να την ρωτήσω πάντα μου χαμογελάει. Σ’ ευχαριστώ για όλα Έλενα!!!!

2η χημο 30-7-2014

Η κα Δέσποινα με την αδελφή της, από Βέροια!

Απίστευτη γυναίκα, χαμογελάει και σου το μεταδίδει ρε παιδί μου!!! Δεν φαντάζεσαι τι ανθρώπους μπορείς να γνωρίσεις στη ζωή σου τελικά!

Εγώ… άσε μ’ εμένα! Τζάμπα πίνω, τίποτα δεν με πιάνει!! Χαααααχχα!!!

Έτσι πήγε και η 3 χημο μου, πάρα πολύ καλά!

Στην 4 είχα μόνο λίγες αναγούλες λόγω κούρασης. Είχαμε το Εμπορικό Φεστιβάλ, εντάξει, πρέπει να δουλεύουμε κιόλας!!!!

Απίστευτα τα παιδιά αυτά τελικά!!! Αντώνης, Μάρθα, Τζιμούλα, Δέσποινα, Παυλίτο, πόση δύναμη σου δίνουν άνθρωποι που σε κοιτούν με αγάπη και πίστη! Ναι!!! Έχω για μια φόρα στη ζωή μου κι εγώ αληθινούς φίλους!!!

Σ’ ευχαριστώ Κύριε, Ελέησον με…

Τεντωθήκαμε στο Φεστιβάλ, όμως πήγε πολύ καλά!!!

5η χημο 22-9-2019

Άλλαξα σχήμα.  Επιτέλους! Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε, με Σένα Κύριε πλάι μου δεν με τρομάζει τίποτα!

Σ’ ευχαριστώ Κύριε, Ελέησον με…

Αμάν μην ξαναπάρω την μαμά μαζί μου, είναι πολύ για κείνη, την λατρεύω αλλά δε μπορώ να την έχω εκεί. Αυτός ο φόβος που βλέπω στα ματιά της, ανησυχώ για κείνη δεν με καταλαβαίνει.

Μην φοβάσαι για μένα μαμά, δεν είμαι μόνη μου σ αυτό. Έχω κοντά μου Αυτόν που μ ευλόγησε να το περάσω.

6η χημο 6-10-2014

Μου το είπε πολλές φορές ο γιατρός μου, πρόσεχε μην αρρωστήσεις κατά την διάρκεια των χημο! Ναι γιατρέ μου αλλά όσο και να προσέχω, έγινε…

Καλά έχεις πολύ δυνατό οργανισμό, παρόλο που γριπώθηκα και με πυρετό οι εξετάσεις μου οκ!

7η χημο 21-10-2014

Όλα καλά! Μέχρι τις 28 του μήνα, άρχισα να έχω καμάρες, ζαλίζομαι, θέλω να κοιμάμαι. Ζορίζομαι να πω την αλήθεια.

Βλέπω τα ματάκια της να με κοιτούν.

– θ ‘αντέξω. Μην φοβάσαι, έχε μου εμπιστοσύνη, όλα θα περάσουν, σ’ αγαπάω αδελφάκι μου!!!!

Ο Κύριος μου μην μ’ εγκαταλείψει και όλα θα τα παλέψω!!!!!!

14 με 15 μέρες μετά την χημο υποχωρούν οι παρενέργειες και τα μαλλιά σταματούν να πέφτουν.  Πάντως μην μου πει κανείς πως είναι προετοιμασμένος για κάποια πράγματα. Άλλο να σου λένε και να σου περιγράφουν μια κατάσταση, και άλλο να την ζεις.

Καθόταν η ψύχη μου στο μπάνιο όταν λουζόμουν, καρφωμένα τα ματάκια της να δει ποσά μαλλιά πέφτουν.

Δε ξέρω ακόμα και τώρα, ποιας από τις δυο η βουβή κραυγή ήταν πιο δυνατή, η δική μου ή μήπως η δική της.

8η χημο 4-11-2014

Δεν μας χωράει ο τόπος, τελευταία χημο!!!!

Όλα τα παιδιά στο ογκολογικό μου δώσανε ευχές: να είσαι καλά πάντα Ελένη!

Δυο μέρες μετά άρχισαν να τσούζουν οι πατούσες μου. Την τέταρτη μέρα δε μπορούσα να πατήσω πια, κάηκε το δέρμα από τα φάρμακα. Πονάω ….ξυράφια ….το ξέρω πως είναι η τελευταία παρενέργεια, πρέπει να δείξω δύναμη, θα περάσει.

Σ’ ευχαριστώ Κύριε, Ελέησον με…

Τον έχει μουρλάνει τον γιατρό, κάθε μέρα τηλέφωνο. Γιατρέ η αδελφή μου αυτό, γιατρέ η αδελφή μου εκείνο.

– Μην φοβάσαι ψύχη μου, το ξέρω πονάς θα περάσει. Κοίτα με είμαι καλά! Δε κλαίω από πόνο, από χαρά κλαίω

– Στις 25 που θα ξαναπάω θα είμαι οκ!!! Στο υπόσχομαι θα δεις, σ’ αγαπάω μην φοβάσαι.

Τελείωσα με τις χημο αλλά έχει και άλλο έργο κάθε 21 μέρες για έναν χρόνο θα παίρνω ένα φάρμακο κάτι σαν προστασία μάλλον, αυτό είναι το ένα.

Δεύτερον, θα κάνω 20 ακτινοβολίες, κάθε μέρα για 7 λεπτά.

Τρίτον, θα κόψουμε την περίοδο και θα προκαλέσουμε πρόωρη εμμηνόπαυση, είναι επικίνδυνο να έχω περίοδο στην περίπτωση μου.

Αυτά τα άσχημα, λέμε τώρα άσχημα γιατί άκου τώρα και τα θετικά!

Πρώτον, αφού θα πηγαίνω κάθε 21 μέρες Διαβαλκανικό, θα έχω ευκαιρίες και για να κάνω δουλειά στην Θεσσαλονίκη!!!! Σωστή χαχαχα!

Δεύτερον, δεν θα χρειαστεί να ψάχνομαι για σερβιέτες ξανά! Τέρμα ο πόνος της περιόδου!!! Δεν θα κοιτάξω ποτέ μα ποτέ ξανά ημερολόγιο για περίοδο για να πάω διακοπές το καλοκαίρι και θα μπορώ να κάνω κάθε μέρα μπάνιο στην θάλασσα!!!!

Καλά τι έχω κάνει για να είμαι τόσο τυχερή χαχαχαχαχα!!!!

Συνεχίζεται…

Είμαι η Ελένη Χοτζούδη. Αντέχω.. Μη φοβάστε!!!

0 1568
θα το νικήσω!

“ Ήταν Σάββατο βράδυ και μόλις είχα ξαπλώσει μετά από μια εξουθενωτική μέρα. Το χέρι μου, πήγε εντελώς ασυναίσθητα στο αριστερό μου στήθος, σαν να έψαχνα κάτι, σαν κάτι μέσα μου να μου έλεγε ότι πρέπει να το κάνω. Δεν είχα ψηλαφίσει ποτέ ξανά το στήθος μου μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά, τα δάχτυλά μου στάθηκαν σε ένα μικρό καρουμπαλάκι που έπιασα στο αριστερό μου στήθος. Έλεγα πως δεν μπορεί, θα μου φάνηκε! Όσο επέμενα, όμως, τόσο πιο διακριτό γινόταν αυτό και τότε ήταν που φώναξα τον άνδρα μου για μια δεύτερη γνώμη. Δυστυχώς, επιβεβαίωσε τη δική μου.. Αμέσως, έκλεισα ραντεβού για έλεγχο.

Τετάρτη , 9:00 το πρωί

Ο χειρούργος που με εξέτασε, με καθησύχασε πως δε φαινόταν να είναι κακοήθεια, παρά μόνο κάποιο αδένωμα ή κύστη. Λόγω του νεαρού της ηλικίας μου και το γεγονός ότι δεν είχα ανάλογο ιστορικό στην οικογένειά μου, μου συνέστησε να κάνω έναν υπέρηχο και να πάω πάλι την επόμενη Τετάρτη για να τον δει.

Παρασκευή , 8:35 το πρωί

Μετά από μισή ώρα εξέτασης, ήρθε η ακτινολόγος και μου έδωσε το πόρισμα του υπερήχου. Τότε, αντίκρισα για πρώτη φορά τον όγκο που είχα μέσα μου και εντελώς ανυποψίαστη απλά πίστεψα πως δεν ήταν κάτι απλό, αλλά δεν περνούσε καθόλου από το μυαλό μου η ιδέα ότι μπορεί να έχω καρκίνο και τι θα με περίμενε τους επόμενους μήνες. Μέχρι το βράδυ, είχα ήδη κάνει τη μαστογραφία. Αυτό, ήταν το δεύτερο κακό πόρισμα που πήρα την ίδια μέρα. Πάλι, όμως, δεν μπορούσα, ή καλύτερα δεν ήθελα να το πιστέψω. Μάλλον, επειδή βαθιά μέσα μου το ήξερα..

Δευτέρα πρωί

Είχα ραντεβού με το γιατρό μου στη Γενική Κλινική. Αφού, είδε όλες μου τις εξετάσεις και εξέτασε κι εμένα την ίδια, μου είπε: «Μικρή, όλα τα σημάδια δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με καρκίνο του μαστού.» Πάγωσα… Έμεινα να τον κοιτάζω σαν άγαλμα καθώς μου εξηγούσε τα επόμενα βήματά μας. Το μοναδικό πράγμα που σκεφτόμουν εκείνη τη στιγμή ήταν η 1,5 ετών κόρη μου, το Σοφάκι μου.. Και έτσι ξαφνικά, άρχισα να βλέπω τη ζωή μου, να περνάει από μπροστά μου με κινηματογραφικό τρόπο, χωρίς εγώ να μπορώ να αντιδράσω σε τίποτα απ’ ότι άκουγα.
Ακόμη και τώρα, δεν ξέρω τι ήταν αυτό που ένοιωθα.. Μάλλον, ήταν ο φόβος για την απώλεια που θα ένοιωθε η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, αλλά πάνω απ’ όλα το παιδί μου. Τι θα γινόταν αν ξαφνικά με έχανε; Δεν ήθελα ούτε να το σκέφτομαι σαν ενδεχόμενο.. Μετά από τρεις ώρες είχα κάνει ήδη και τη βιοψία και περίμενα τα αποτελέσματα.

2 ημέρες μετά

Είχε φτάσει η στιγμή που έπρεπε να αντιμετωπίσω όλους τους φόβους των τελευταίων ημερών. Θυμάμαι την κοπέλα στη ρεσεψιόν που μου έδωσε το φάκελο. Ούτε στα μάτια δεν μπορούσε να με κοιτάξει. Το ένα σοκ διαδεχόταν το άλλο. Πήρα το χαρτί στα χέρια μου με τα αποτελέσματα και το διάβαζα ξανά και ξανά μέχρι να συνειδητοποιήσω τι έλεγε..
Στο δρόμο για το σπίτι, γύρισα πίσω και κοίταξα την αδελφή μου. Καθόταν στο πίσω κάθισμα με την κόρη μου. Τότε ήταν η πρώτη στιγμή που ήθελα να βάλω τα κλάματα. Ήταν εκείνη η στιγμή που είδα την αδελφή μου να κοιτάζει έξω από το παράθυρο, προσπαθώντας πολύ σκληρά να μην αφήσει τα δάκρυα να κυλήσουν για να μην καταλάβω τίποτα εγώ. Ήταν η στιγμή που είπα στον εαυτό μου: « Εδώ είμαστε! Ήρθε η ώρα να δώσεις τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής σου, για την ίδια σου τη ζωή! Δε θα φοβηθείς, δε θα δειλιάσεις, δε θα λυγίσεις.. Μόνο θα παλέψεις και θα βγεις νικήτρια!! Δε θα συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο απ’ αυτό. Έχεις ένα μικρό παιδί και το να παλέψεις και να νικήσεις τον καρκίνο είναι μονόδρομος. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή!» Κι αυτό, ακριβώς, έκανα.

Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν οι χειρότεροι της ζωής μου και δε θέλω σε καμία περίπτωση να τους ξαναπεράσω. Τώρα που ξέρω πως είναι, νομίζω πως δεν θα έχω ξανά τη δύναμη να δώσω μια τέτοια μάχη και να βγω νικήτρια. Μετά τις εισαγωγικές χημειοθεραπείες στις οποίες υποβλήθηκα, η βιοψία που έγινε στο χειρουργείο βγήκε αρνητική και για το στήθος και για τους λεμφαδένες της μασχάλης. Ακολούθησαν βέβαια, 25 ακτινοβολίες γιατί δεν είχα κάνει ολική μαστεκτομή, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο, το μόνο ενοχλητικό ίσως, ήταν ότι έπρεπε να πηγαίνω καθημερινά στην κλινική για τις θεραπείες.

2 Δεκεμβρίου

Η τελευταία μου ακτινοβολία! Δεν το πίστευα ότι όλος αυτός ο γολγοθάς που πέρασα τους έξι μήνες είχε φτάσει στο τέλος του. Βέβαια, ήμουν τόσο εξουθενωμένη που πραγματικά δεν είχα συνειδητοποιήσει τη μεγάλη επιτυχία. Είχα περάσει πολύ δύσκολες στιγμές. Οι χημειοθεραπείες ήταν ότι χειρότερο. Σε λιώνουν, σε σκοτώνουν για να σε ξαναφτιάξουν. Οι παρενέργειες, ήταν πολλές και κάποιες επικίνδυνες για την υγεία μου. Χρειάστηκε, μάλιστα, να νοσηλευτώ και στο νοσοκομείο για 5 μέρες με υψηλό πυρετό. Υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να προσπαθήσω πολύ μόνο για να καταφέρω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Έβλεπα την κόρη μου να θέλει να παίξουμε, να τρέξουμε κι εγώ πονούσα και μόνο που στεκόμουν όρθια. Θύμωνα τόσο πολύ με τον εαυτό μου που δεν μπορούσα να δώσω στο παιδί μου αυτή την τόσο απλή χαρά, να παίξω μαζί της. Αλλά συγχρόνως πείσμωνα ακόμη περισσότερο κι έλεγα στον εαυτό μου: «Όχι! Δε θα το αφήσω να με πάρει από κάτω, θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις και θα το νικήσω!»

Δυστυχώς, δεν ξέρουμε πόση δύναμη κρύβουμε μέσα μας μέχρι τη στιγμή που δεν έχεις άλλη επιλογή παρά μόνο να παλέψεις για την ίδια σου τη ζωή. Τώρα που τελείωσε η περιπέτειά μου, άρχισα να συνειδητοποιώ το τι έγινε. Και φυσικά τρομάζω και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να το ξαναπεράσω. Είναι ο φόβος, που πιστεύω πως δε θα τον ξεπεράσω ποτέ.

Ποτέ ξανά δεν θα είμαι η ίδια. Έχω αλλάξει, αλλά ΖΩ! Αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Έμαθα να είμαι δυνατή και να διεκδικώ αυτά που μου ανήκουν. Εκτιμώ πλέον, ακόμη και τα πιο απλά πράγματα, όπως για παράδειγμα το να κάνω ένα παζλ με την κόρη μου. Κινδύνευσα να τα χάσω όλα. Έδωσα τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής μου. Αλλά κέρδισα και το μεγαλύτερο δώρο, την ίδια μου τη ζωή! Σίγουρα, δεν μπορώ να ξεχάσω όσα πέρασα, αλλά απλά τα αφήνω πίσω μου και κοιτάω μπροστά.

Έχουμε συνδέσει τον καρκίνο με το θάνατο, αλλά δεν είναι έτσι. Για μένα ο καρκίνος σημαίνει μάχη με όλες μου τις δυνάμεις για να μπορώ να ζήσω τη ζωή μου όπως εγώ επιθυμώ! Για να μπορώ να σταθώ δίπλα στο παιδί μου και να είμαι κοντά της να τη βλέπω να μεγαλώνει. Για να μη της στερήσω τη μαμά της!

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω την οικογένειά μου που ήταν δίπλα μου σε όλες τις τραγικές στιγμές που πέρασα, χωρίς αυτούς δε θα μπορούσα να το περάσω όλο αυτό. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους μου που έκαναν τον αγώνα μου να φαίνεται πιο εύκολος και μέσα από όλο αυτό κατάλαβα ότι έχω κοντά μου ανθρώπους που με αγαπάνε πραγματικά κι αυτό ήταν το καλύτερο δώρο για μένα. Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους γιατρούς μου!

Τέλος, θέλω να αφιερώσω την ιστορία μου στην κόρη μου, τη Σοφία. Ήταν η αιτία να σταθώ δυνατή και να μη λυγίσω ούτε στιγμή. Της το χρωστούσα και θέλω να νοιώθει περήφανη για τη μαμά της!

Είμαι η Ανθή και επέζησα από καρκίνο του μαστού!”

Μοιραστείτε και εσείς τη δική σας ιστορία στο iempeiriamou@gmail.com

0 1458
Τίποτα δεν είναι δεδομένο

«09/04/2014, τότε ξεκίνησαν όλα, μια μέρα μετά τα γενέθλιά μου. Μια εβδομάδα νωρίτερα είχα βρει ένα μικρό εξόγκωμα πάνω από τη θηλή μου στο δεξί μαστό. Έτσι, αποφάσισα να πάω σε έναν πολύ καλό μου φίλο να κάνω υπέρηχο, αλλά λόγω της περιόδου δε φαινόταν καθαρά και μου είπε «Κάνε τα γενέθλιά σου και έλα..»

Παράλληλα, έτρεχα με τον πατέρα μου. Είχε χρόνιο λέμφωμα, αλλά ευτυχώς όλα πήγαν καλά κι έτσι μετά τη δουλειά με πήγε για να κάνω τον υπέρηχο. Ο φίλος που μου έκανε την εξέταση ήταν προσηλωμένος και ψύχραιμος, απ’ την άλλη εγώ ήμουν χαμογελαστή και δεν καταλάβαινα τι γινόταν. Μόλις τελειώσαμε με τον υπέρηχο μου είπε « Υπάρχει κάτι το οποίο, όμως ελέγχεται. Έχεις μαστολόγο;  Αύριο θα πας σε γυναικολόγο, θα κάνουμε μαγνητική και μαστογραφία.»  Αμέσως, απάντησα πως αύριο είχα ένα δικαστήριο με την υπηρεσία, αλλά μου είπε πως τότε έπρεπε να ασχοληθώ με τον εαυτό μου!

Μετά, βγήκε η γνωμάτευση. Μιλούσε για ένα μόρφωμα μεγέθους 3,5 εκ. Αμέσως την επόμενη μέρα, έγιναν όλες οι εξετάσεις και ευτυχώς η μαγνητική έδειξε πως δεν είχε ακουμπήσει καθόλου λεμφαδένες. Το ίδιο βράδυ, βγήκα με την κολλητή μου, η οποία ήταν σίγουρη πως δεν ήταν τίποτα. Την άλλη μέρα βρήκα τον χειρούργο μαστολόγο και μίλησα μαζί του. Μου είπε « Μ. Δευτέρα θα είσαι στον Αγ. Σάββα, έχουμε ραντεβού στις 9 το πρωί και να έχεις μαζί τις εξετάσεις σου.»  Όλα γινόντουσαν τόσο γρήγορα.. Οι φίλοι μου, όμως, πάντα δίπλα μου. Και οι γονείς μου ήταν δίπλα μου, αλλά αυτοί τα είχαν χάσει, δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε, εξάλλου εγώ ένοιωθα μια χαρά.

Έφτασε η Μ. Δευτέρα και πήγα μαζί με τον αδελφό μου. Ο γιατρός μου, με υποδέχθηκε με ένα πολύ γλυκό χαμόγελο σα να είμασταν φίλοι από παλιά. Μαζί με μένα περίμεναν και δεκάδες άλλες γυναίκες. Το περιβάλλον, όμως, μου ήταν τελείως άγνωστο, όλα μου φαινόντουσαν ξένα αφού ούτε πυρετό δεν είχα κάνει στη ζωή μου, ακόμη και τις παιδικές αρρώστιες όρθια τις πέρναγα. Ούτε απουσίες στο σχολείο είχα, ούτε αναρρωτική άδεια είχα πάρει ποτέ από τη δουλειά μου.

Ο γιατρός, βλέποντας τις εξετάσεις, είδε τι υπήρχε και αμέσως κατάλαβε και μου είπε να κάνουμε παρακέντηση.  Λέω κι εγώ, ας την κάνουμε και αυτή! Η κοπέλα που μου έκανε την εξέταση με ειρωνεύτηκε λίγο λέγοντάς μου «Καλά, δε το καταλάβατε;» Της απάντησα πως προφανώς ήμουν χαζά και γι’ αυτό πήγα εκεί, για να το βρουν. Με τα πολλά την ρώτησα τι βλέπει και μου είπε: « Καρκίνος. Κακοήθεια από το σχήμα που έχει. Θα μας πει, βέβαια, και η κυτταρολόγος.»

Καθόμασταν με τον αδελφό μου και περιμέναμε τα αποτελέσματα. Δεν πίστευα αυτό που συνέβαινε.. Πίστευα ότι απλά ζούσα ένα όνειρο. Ύστερα, βγήκε η κυτταρολόγος και φώναξε το όνομά μου. Σχεδόν βουρκωμένη μου είπε:  «Πρέπει να χειρουργηθείτε άμεσα

Αμέσως, πήρα τηλέφωνο το γιατρό μου και του διάβασα το πόρισμα σχετικά με το αδενοκαρκίνωμα που ανέφερε. «Ηρέμησε κοριτσάκι μου..  Όλα θα πάνε καλά! Τακτοποιείται..» είπε « Κάνε Πάσχα, ηρέμησε, και όλα θα πάνε καλά! Την Πέμπτη του Πάσχα έχουμε χειρουργείο, τη Δευτέρα του Πάσχα θέλω να είσαι εδώ για προετοιμασία

Φίλες, φίλοι, οικογένεια, όλοι έκλαιγαν και εγώ τους παρηγορούσα. Ένοιωθα πολύ ήρεμη και ήμουν σίγουρη πως όλα θα πάνε καλά.  Έλεγα πως επιβάλλεται και πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή!

Εκείνο το Πάσχα ήταν το πιο όμορφο. Πέρασα πολλές ώρες με τον πατέρα μου, μιλούσαμε και βγαίναμε συνέχεια. Ήταν κι εκείνος σίγουρος για την καλή έκβαση των πραγμάτων, αλλά βούρκωνε και αυτό ήταν κάτι που με διέλυε.

Έφτασε η στιγμή του χειρουργείου. Ανέβηκα με την κολλητή μου στην Αθήνα και το κάναμε να φαίνεται σαν εκδρομή. Οι γονείς μου θα ανέβαιναν το πρωί πριν από το χειρουργείο.  Ήρθε η ώρα! Δεν είχα καθόλου άγχος και είπα στο γιατρό μου να κάνει ότι πρέπει, πως αυτοί θα έκαναν τη δουλειά τους, εγώ θα αφεθώ στα χέρια τους και όλα τα υπόλοιπα θα τα τακτοποιούσε ο Θεός. Υπέγραψα ακόμη και για μαστεκτομή σε περίπτωση που χρειαζόταν.

Τελικά, όλα πήγαν καλά! Τρεις ώρες κράτησε το χειρουργείο και με καθάρισαν πολύ καλά. Όταν με ξύπνησαν άκουσα το γιατρό να μου λέει: «Ελενάκι μου, όλα πήγαν τέλεια, δεν είχε ακουμπήσει καθόλου λεμφαδένες! Αφαιρέσαμε μόνο τον όγκο.» Αμέσως του είπα να ενημερώσει τους γονείς μου. «Έχουν ενημερωθεί, γλυκιά μου!», μου είπε.

Δεν ένοιωσα ότι έκανα χειρουργείο, δεν ένοιωσα τίποτα! Το απόγευμα, μάλιστα, περπάτησα και ήμουν όλο βόλτα μέχρι αργά το βράδυ. Την επόμενη μέρα το πρωί με είδε ο γιατρός μου και μου είπε: «Μου δημιούργησες μεγάλη ευθύνη.. Η αισιοδοξία σου και το χαμόγελό σου με έκανε να θέλω να γίνουν όλα τέλεια και έτσι έγινε!»

Σε λιγότερο από ένα μήνα βγήκε η βιοψία. Δεν ήταν μεταστατικό, δεν είχε πειράξει το μαστό και ήταν κακοήθεια στο δεύτερο στάδιο. Ανέβηκα πάλι με τη φίλη μου στην Αθήνα. Οι γονείς μου ήταν πολύ αγχωμένοι, αλλά η καλή μου διάθεση και η υπέρμετρη αισιοδοξία μου, τους κρατούσε σε μια καλή ψυχολογία. Ο χειρούργος μου, μου συνέστησε έναν καταπληκτικό ογκολόγο μέσα από τον Αγ. Σάββα.

Ο ογκολόγος ήταν χαμογελαστός, γλυκός, αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωπος. Μου είπε πως θα χρειαζόμουν δύο κύκλους χημειοθεραπειών, δηλαδή οκτώ στο σύνολο. «Υπάρχουν παρενέργειες.. Κάποιες ζαλάδες, τάση για εμετό, αλλά υπάρχουν καλά φάρμακα και δε θα καταλάβεις τίποτα. Άλλη μια παρενέργεια, όμως, είναι και η αλωπεκίαση.» Είπε. Δηλαδή;;;; τον ρώτησα. «Θα πέσουν τα μαλλιά σου.. Αλλά το μόνο που μπορώ να σου υποσχεθώ, είναι πως τα μαλλιά σου θα ξαναβγούν.» μου  απάντησε. Αυτό δε γίνεται, έλεγα, δε γίνεται να πέσουν τα μαλλιά μου! «Έλενα» , μου λέει, «μιλάμε για τρίχες και για τη ζωή σου.. Προληπτικά θα κάνεις τη θεραπεία και έτσι θα κάνεις ένα δώρο στη ζωή σου.. Έξι μήνες από τη ζωή σου και δε θα χρειαστεί να ασχοληθείς ποτέ ξανά με αυτό.» Παιδιά θα κάνω ποτέ; τον ρώτησα. «Θα κρατήσεις ωάρια, όλα γίνονται! Να τα σκεφτείς όλα, να χαλαρώσεις και όταν είσαι έτοιμη ξεκινάμε, θα σε περιμένω! Και το κεφάλι πάντα ψηλά! Είσαι δύο μέτρα γυναίκα και κούκλα.. Όλα θα πάνε τέλεια και θα συνεχίσεις τη ζωή σου κανονικά!»  Και έτσι έγινε! Κράτησα ωάρια, ετοιμάστηκα, αλλά παράλληλα μπήκε δύο φορές στο νοσοκομείο ο πατέρας μου με πνευμονία. Ευτυχώς το ξεπέρασε! Βέβαια, κανείς δε φανταζόταν τι θα επακολουθούσε..

Όλοι ήταν δίπλα μου! Οικογένεια, φίλοι, πολλοί συνάδελφοι, όλοι σα μια γροθιά! Οι πρώτες δύο χημειοθεραπείες ήταν χαλαρές, δεν κατάλαβα τίποτα. Πήγαινα πάντα με φίλες μου, το κάναμε σαν ημερήσια εκδρομή. Πήγαινα με τα σορτσάκια μου, με τα πολύχρωμα τα μπλουζάκια μου, μόνο για ασθενής δε φαινόμουν. Μετά τη δεύτερη χημειοθεραπεία τα μαλλιά μου έπεφταν σα βροχή, παντού άφηνα τούφες. Εγώ που μέχρι τότε ήμουν πιο όμορφη από ποτέ. Τα μαλλιά μου ήταν τέλεια, πολύ μακριά, με ξανθές ανταύγειες, πλούσια και υγιή. Με αποκαλούσαν Barbie.

Λίγο πριν το δεκαπενταύγουστο ανέβηκα στην Αθήνα με τη μητέρα μου και πήρα την καλύτερη περούκα. Έτσι έγινα πάλι Έλενα! Μόλις επέστρεψα σπίτι, ο πατέρας μου έκλαιγε από χαρά.

Μετά από τρεις βδομάδες και τρεις μέρες μετά την τρίτη χημειοθεραπεία έχασα τον πατέρα μου. Αλλεργικό σοκ από αντιβίωση και ταυτόχρονη θρόμβωση παντού. Αναρωτήθηκα αν μου κάνει πλάκα ο Θεός!

01/09/2014 έγινε η κηδεία. Ο πατέρας μου φαινόταν γλυκός, ήρεμος, σχεδόν σα να μας χαμογελούσε. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως είναι καλά, στον παράδεισο μαζί με το Θεό! Δεν μπορούσα να κλάψω. Διάβασα επικήδειο και ήθελα να του πω πολλά. Όλοι έκλαιγαν και εγώ ήθελα απλά να τον χορτάσω κι άλλο. Τον κοιτούσα συνέχεια και οι φίλες μου ήταν εκεί, πίσω μου, να με κρατάνε μην πέσω.

Συνέχισα κανονικά τις χημειοθεραπείες μου, αλλά ο οργανισμός μου έπεσε πολύ και από τη στεναχώρια έπαθα έντονη στοματίτιδα. Στο δεύτερο κύκλο χημειοθεραπειών έπαθα έγκαυμα στα χέρια και στις πατούσες μου. Συνέχισα να πηγαίνω στη δουλειά μου για να ξεχνιέμαι, να μη σκέφτομαι!

12/12/2014 ήταν η τελευταία χημειοθεραπεία! Ο γιατρός έμεινε απόλυτα ευχαριστημένος. «Τα κατάφερες άψογα.. Τελειώσαμε!» μου είπε. Τώρα, σειρά είχαν οι ακτινοβολίες. 05/01/2015 ξεκίνησα. Οι ακτινοδιαγνώστες τρόμαξαν με το δέρμα μου. Πολύ άσπρη, ότι χειρότερο για αυτή την περίπτωση. Κι όμως, τους διέψευσα όλους. Είχα πολύ καλή διάθεση, ήμουν ήρεμη, χαμογελούσα πολύ και είχα άριστη σχέση με τα παιδιά που μου έκαναν ακτινοβολίες. Ούτε κοκκινίλα δεν έκανα. Ήξερα ότι ο πατέρας μου, μου έδινε όλη αυτή τη δύναμη και την ηρεμία και έτσι ολοκλήρωσα και τις ακτινοβολίες μου στις 17/02/2015.

Θέλω, λοιπόν, να ευχαριστήσω όλο το προσωπικό του Αγ. Σάββα. Όλοι ήταν άψογοι και ξέρουν πάρα πολύ καλά τη δουλειά τους. Το ταξίδι αυτό έφτασε στο τέλος του! Μπορεί να υπήρξαν απώλειες αλλά κέρδισα πολλά! Ο Θεός μου έκανε δώρο τη ζωή μου και εγώ με τη σειρά μου οφείλω να μάθω να αγαπώ περισσότερο το σώμα μου και τον εαυτό μου. Χωρίς την οικογένεια και τους φίλους μου δε θα είχα καταφέρει τίποτα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή μας! Ότι έχουμε είναι δώρο από το Θεό. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε την κάθε στιγμή και να χαμογελάμε. Έτσι και η ζωή θα μας χαμογελάσει!!»

Μοιραστείτε και εσείς την δική σας ιστορία στο iempeiriamou@gmail.com

0 33195
Θεοδότα είναι καρκίνος

“ Όλα άρχισαν από μια άτυχη εγκυμοσύνη, όπου άρχισα να πιάνω κάτι στον αριστερό μου μαστό. Φυσικά, δε μου περνούσε από το μυαλό ότι μπορεί να είναι κάτι κακό, αλλά βαθιά μέσα μου κάτι με έτρωγε. Έτσι ξεκίνησαν οι υπέρηχοι, οι οποίοι δεν έδειχναν κάτι και καθησυχάστηκα λίγο. Το μυαλό μου, όμως, και το χέρι μου πάλι εκεί, συνέχιζα να ψάχνω. Πήγα στο γυναικολόγο μου, ο οποίος μου έλεγε  «Άστο, δεν είναι τίποτα! Μικρό κορίτσι είσαι!»  Χαιρόμουν για λίγο, αλλά πάλι εκεί. Πήγα σε μαστολόγο – χειρούργο, ο οποίος με υπογραφή και σφραγίδα με διαβεβαίωσε ότι δεν έχω τίποτα.

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος και ήρθε πάλι η ώρα να κάνω τον καθιερωμένο υπέρηχο. Αυτό το οποίο έπιανα τόσο καιρό στο στήθος μου, το χαρακτήρισαν ινοαδένωμα και μου είπαν να το προσέξω. Έτσι κι εγώ πήγα στον κουμπάρο μου, που είναι γενικός χειρουργός με ειδίκευση στο μαστό. «Από τις εικόνες δε φαίνεται κάτι σοβαρό, αλλά για να ηρεμήσεις θες να πάμε να το βγάλουμε;» , μου είπε. Θέλω αύριο κιόλας, του απάντησα. «Το βράδυ θα είμαστε πίσω και θα πίνουμε μπύρες», μου είπε, «δε θα πονέσεις, μη φοβάσαι!».

Μπήκα, λοιπόν, στο χειρουργείο. Όταν ξύπνησα καθόταν δίπλα μου και με δάκρυα στα μάτια μου είπε «Θεοδότα, είναι καρκίνος». Εγώ μέσα μου το ήξερα, το ένοιωθα. Αφού συνήλθα από τη νάρκωση, με πήγαν στο δωμάτιό μου και ήταν όλοι εκεί. Ο άντρας μου, η μητέρα μου, ο πατέρας μου, η αδελφή μου. Έφτασαν με ταχύτητα φωτός, με την αγωνία ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους, αφού έμαθαν τα κακά νέα. Εγώ ήμουν πιο ήρεμη από ποτέ!

Την επόμενη μέρα το πρωί, μπήκα πάλι στο χειρουργείο για να κάνω μαστεκτομή. Αυτό θεώρησε ο κουμπάρος μου, πως είναι το σωστό. «Αυτό θα έκανα και στη μάνα μου!» μου είπε. Σε τρεις μέρες βγήκαν και τα αποτελέσματα της βιοψίας. “Στάδιο 1” Οι λεμφαδένες δεν είχαν πειραχτεί, ήταν σε αρχικό στάδιο. Ήμουν πολύ χαρούμενη! Δόξα το Θεό, λέγαμε με τη μαμά μου αγκαλιασμένες. Το στήθος μου θα το φτιάξω, έλεγα, και θα είναι πολύ καλύτερο από πριν! Δεν περίμενα, όμως, αυτό που θα ακολουθούσε.

Μετά από σύσκεψη της ομάδας των ογκολόγων της κλινικής, μου ανακοινώθηκε ότι θα έπρεπε να υποβληθώ σε θεραπείες επειδή ήμουν μικρή σε ηλικία και ο καρκίνος ήταν επιθετικός, καθώς και για προληπτικούς λόγους. Δηλαδή;; τους ρώτησα.. «Χημειοθεραπείες. Οκτώ κύκλοι. Κάθε είκοσι μία μέρες θα έρχεσαι εδώ, και μετά για άλλα πέντε χρόνια θα συνεχίσεις με ορμονοθεραπεία, δηλαδή ένα χάπι κάθε μέρα.» Αμέσως, τους ρώτησα εάν θα μου πέσουν τα μαλλιά και η απάντησή τους ήταν «Όλα.» Δεν κρατήθηκα… Δεν μπορούσα να το φανταστώ. Εγώ που λάτρευα τα μαλλιά μου! Που τα έκοβα ένα πόντο και αγχωνόμουν! Την επόμενη, κιόλας, μέρα πήγα και τα κούρεψα. Έκανα ένα κοντό, μοντέρνο κούρεμα και όλοι τρελάθηκαν. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου πήγαιναν τόσο πολύ! Μετά από αυτό πήγα να διαλέξω περούκα. Ένοιωθα σαν καρναβάλι. Και που την πήρα, δεν πίστευα ότι θα τη βάλω.

Κάπως έτσι, έφτασε η πρώτη χημειοθεραπεία. Έκλαιγα συνέχεια.. Ήξερα ότι στη δεύτερη δε θα έχω μαλλιά. Κάθε μέρα τα τραβούσα και δεν έβγαινε τρίχα! Έλεγα πως ίσως σε μένα δε θα πέσουν. Μέχρι που έφτασε η μέρα, όπου ότι τραβούσα μου έμενε στο χέρι. Τότε, έβαλα ένα βράδυ τον άντρα μου, να τα ξυρίσει. Πήρα βαθιά ανάσα και είπα στον εαυτό μου «Υπομονή! Πες πως είσαι ηθοποιός και παίζεις ένα ρόλο…» Και έτσι ήταν. Έτσι ένοιωθα. Εγώ που ήμουν ανυπόμονη, έκανα και υπομονή και έπαιξα καλά το ρόλο μου.

Μετά από τόσα γέλια, κλάματα, προσευχές γνωστών κι αγνώστων, φίλων και μη, ύστερα από πολύ πόνο και κούραση, έφτασε η τελευταία χημειοθεραπεία. Πραγματικά, θα μου μείνει αξέχαστη. Κάναμε πάρτι! Συγκίνηση και γέλια με τους γιατρούς μου και τις νοσοκόμες και βέβαια τους ανθρώπους που ήταν πάντα στο πλάι μου από την αρχή μέχρι και το τέλος, τον άντρα μου και την αδελφή μου. Τώρα πια, έχω μπει στο στάδιο της αποκατάστασης του στήθους μου και είμαι πολύ χαρούμενη. Θα κάνω το μπούστο που ονειρευόμουν!

Έπειτα από όλα αυτά, χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη μητέρα μου, γιατί ξέρω πως για ένα χρόνο δε ζούσε, όσο άνετη κι αν ήθελε να μου δείχνει. Ένα ακόμα μεγαλύτερο ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου στο γιατρό μου και κουμπάρο μου καθώς και στον ογκολόγο μου, που είναι πάντα εκεί για να μου απαντάει σε κάθε φοβία μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια του, που μου ανέβασαν το ηθικό όταν μου είπε πως και με το μαντήλι είμαι όμορφη. Ήταν κάτι που ήθελα να ακούσω! Επίσης, ευχαριστώ τους φίλους μου που ήταν δίπλα μου και παρέμειναν στο πλευρό μου.

Τέλος, θα ήθελα να αφιερώσω την ιστορία μου στον υπέροχο πατέρα μου, που τον έχασα μέσα σε τρεις μήνες από καρκίνο του πνεύμονα, αφού τελείωσα εγώ με την περιπέτειά μου. Μου λείπει και πάντα θα μου λείπει. Το ξέρω, όμως, ότι είναι δίπλα μου! Το νοιώθω!

Είμαι η Θεοδότα, 37 ετών και είμαι επιζών από καρκίνο του μαστού! “

Αυτή ήταν η συγκινητική ιστορία της Θεοδότας, Η οποία διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού, αλλά πάλεψε και κέρδισε αυτή τη μάχη!

Μοιραστείτε και εσείς την δική σας ιστορία στο iempeiriamou@gmail.com

0 1397
Θηλασμός και μαστεκτομή

Όταν το πρώτο παιδί της Karey ήταν μόλις 7 μηνών, εκείνη διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού . Στη συνέχεια, μας διηγείται πώς είναι να βρίσκεσαι στο στάδιο της αποθεραπείας λίγους μήνες μετά τον τοκετό και πως κατάφερε να θηλάσει το δεύτερο παιδάκι της μετά τη μαστεκτομή.

“ Κατά τη διάρκεια του θηλασμού δεν είχα αρκετό γάλα και η κόρη μου αρνιόταν να θηλάσει. Έτσι, καμία απ’ τις δυο μας δεν ευχαριστιόταν τη διαδικασία αυτή. Μόλις τελείωσε η άντληση γάλακτος, κάποια στιγμή έπιασα τον όγκο αλλά νόμιζα πως ήταν ένας φραγμένος πόρος. Όταν λοιπόν, πήγα για να τον ξεμπλοκάρουν τότε διαγνώστηκα με καρκίνο του  μαστού και μάλιστα επιθετικό.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως θέλαμε κι άλλα παιδιά με τον σύζυγο μου, αλλά αυτό δεν θα ήταν εύκολο διότι οι χημειοθεραπείες κατά 50% θα με έβαζαν σε κατάσταση εμμηνόπαυσης. Σκεφτήκαμε το ενδεχόμενο της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Μετά από αυτό άρχισαν οι χημειοθεραπείες.

Κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας συζητήσαμε με το γιατρό μου την πιθανότητα του χειρουργείου κι έτσι ξεκινήσαμε με ογκεκτομή (οπού αφαιρείται ένα κομμάτι του στήθους). Κάνοντας όμως, τη μαγνητική τομογραφία μετά την ογκεκτομή, ο γιατρός διέγνωσε πως δεν είχε αφαιρεθεί όλος ο όγκος και έπρεπε να προχωρήσουμε σε ολική μαστεκτομή.
Ευτυχώς, μετά το χειρουργείο ήμουν τελείως καθαρή από τον καρκίνο ,έχοντας ανταποκριθεί πολύ καλά και στις χημειοθεραπείες. Επίσης, η μαστεκτομή ήταν μονή, καθώς  ήταν τέτοια η θέση του καρκίνου και είχε επηρεαστεί μόνο το ένα στήθος.

Μετά την ανάρρωση όμως, ήρθαν οι ακτινοβολίες. Κατά τη διάρκειά τους, ο κύκλος μου δεν είχε αποκατασταθεί και οι γιατροί ήθελαν να περιμένω 2 χρόνια πριν ξαναμείνω  έγκυος, αλλά ένα βράδυ δεν πήραμε προφυλάξεις και μετά από λίγο καιρό ανακαλύψαμε πως ήμουν έγκυος.
Μέσα στη χαρά μου ταυτόχρονα ήμουν και τρομαγμένη. Δεν ξέραμε πώς θα ανταποκριθεί το σώμα μου και αν θα μπορούσε να φιλοξενήσει ένα έμβρυο σ’ αυτή τη φάση. Είδα αμέσως τους γιατρούς μου, ογκολόγο και γυναικολόγο, οι οποίοι επικοινώνησαν με κάποιον άλλο ειδικό γιατρό και με καθησύχασαν πως δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. Η εγκυμοσύνη ήταν εύκολη και είχα έναν φυσιολογικό τοκετό.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αυτό που σκεφτόμουν ήταν ο θηλασμός. Ήξερα πως μπορείς να θηλάσεις μόνο από το ένα στήθος, αυτό που με ανησυχούσε όμως, ήταν  αν θα είχα ξανά θέματα με την παραγωγή. Το άγχος ήταν μεγάλο.Όταν έφερα στον κόσμο το γιό μου και έπιασε το στήθος μου, πόνεσα αρκετά. Μετά από δύο εβδομάδες θηλασμού είχα φτάσει στο σημείο να κλαίω από τον πόνο, ήμουν όμως πολύ αποφασισμένη και άντεχα τα πάντα. Τις πρώτες τρεις εβδομάδες ήταν πολύ δύσκολη και επίπονη η διαδικασία αυτή, αλλά μετά έγινε μαγική.

Ο γιός μου τώρα είναι 10 μηνών και τον θηλάζω ακόμη. Η σχέση που δημιουργήσαμε με τη διαδικασία του θηλασμού είναι καταπληκτική. Θέλει να είναι κοντά μου και να με κοιτάει στα μάτια, μια εμπειρία που δυστυχώς δεν κατάφερα να ζήσω με την κόρη μου.”

0 1607
Ιστορία της ιουλιέτας

Ιουλιέτα Ουζόμα.
Επιζών.

Η Ιουλιέτα Ουζόμα ταξίδεψε από τη Δυτική Αφρική στις ΗΠΑ το 1996 για μια καλύτερη ζωή. Μέχρι το 2008, είχε παντρευτεί, είχε αποκτήσει δύο αξιολάτρευτες κόρες και ζούσε την ζωή που πάντα ήθελε. Αλλά μετά από ένα τσεκάπ ρουτίνας που βγήκε καθαρό, ζήτησε μια δεύτερη γνώμη σχετικά με ένα εξόγκωμα που ένιωθε στο αριστερό της στήθος. Μια μαγνητική τομογραφία και βιοψία, έδειξε ότι στην πραγματικότητα το εξόγκωμα που ένιωθε ήταν καρκίνος του μαστού. Αυτή, είναι η ιστορία μιας αποφασισμένης μητέρας που έβαλε ως στόχο να μάθει στις δύο κόρες της, πώς ακριβώς, θα μπορούσαν να ζήσουν στο μέλλον ως ισχυρές και ανεξάρτητες γυναίκες. Αυτή είναι η ιστορία της Ιουλιέτας, με τις δικές τις, ισχυρές λέξεις.

Μετά την διάγνωση της

Πραγματικά πίστευα, αφότου άκουσα τα νέα, ότι το αποτέλεσμα δεν θα επηρέαζε καθόλου την καθημερινότητα μου, μιας που περίμενα το τεστ να βγει αρνητικό, αλλά στο τέλος, φυσικά, ήταν θετικό. Θυμάμαι ότι βγήκα από την κλινική, και άρχισα να περπατάω προς το αμάξι με τον σύζυγο μου, αλλά δεν μπορούσα να ξεστομίσω ούτε μια λέξη. Και ο άντρας μου δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι θα μπορούσε να μου πει για να με καθησυχάσει.

Ο χειρούργος μου, μου είχε πει ότι είχα περίπου μια εβδομάδα για να πάρω μια απόφαση, επειδή βρισκόμουνα στο στάδιο ΙΙΙ-Γ, το οποίο ήταν σχεδόν στάδιο IV. Αυτό σημαίνει ότι είχε εξαπλωθεί στους λεμφαδένες μου. Εκείνη την περίοδο συζητάγαμε με τον σύζυγο μου τα αρνητικά και τα θετικά της μαστεκτομής. Τον ρώτησα «Εσύ τι νομίζεις?» Και μου απάντησε «Θέλω την γυναίκα μου. Τι στο καλό να κάνω τα στήθη, άμα δεν μπορώ να είμαι στο πλάι της γυναίκας μου?»

Έπρεπε να το πει στην Οικογένεια της.

Τα παιδιά μου εκείνη την περίοδο ήταν ενός και τριών χρονών. Πως θα μπορούσε μια μητέρα να εξηγήσει στην τρίχρονη κόρη της, ότι έχει καρκίνο του μαστού?
Ιουλιέτα Uzoma – Επιζών.

Ο ογκολόγος μου, μου έδωσε ένα παιδικό βιβλίο που τίτλο είχε «ο μπαμπούλας επιτέθηκε στα στήθη της μαμάς» Έτσι λοιπόν αποφάσισα πως θα το διαβάσω στην κόρη μου. Δεν είμαι σίγουρη αν πραγματικά κατάλαβε την έννοια του καρκίνου του μαστού, αλλά σίγουρα έμαθε ότι ο μπαμπούλας είναι πραγματικά κακός. Αυτός ήταν και ο τρόπος που μπόρεσα να την προσεγγίσω.

Η αντίδραση της οικογένειας μου με την είδηση αυτή, ήταν πολύ έντονη. Εκείνη την περίοδο, θυμάμαι ότι προσπάθησα να αποκλειστώ από όλο τον κόσμο, διότι προερχόμενη από την Αφρική, είχα την ιδεολογία που μου είχαν περάσει, ότι δηλαδή ο καρκίνος δεν ήταν μια ασθένεια όπου θα μπορούσες να είχες μία δεύτερη ευκαιρία. Είναι μια θανατική ποινή – μόλις το αποκτήσεις στην Αφρική, απλά μετράς τις μέρες που έχεις. Πολλές από τις γυναίκες στη Νιγηρία έχουν εκδιωχθεί από τα σπίτια τους επειδή είτε ο σύζυγος τους, είτε τα μέλη της οικογένειας τους πιστεύουν ότι έχουν μια κατάρα πάνω τους. Αυτή ακριβώς είναι η αντίληψη του καρκίνου εκεί.

Τηλεφώνησα στη μητέρα μου και της είπα ότι έχω κάτι να της πω.
Είπε: «Τι? Είσαι έγκυος πάλι?»
«Όχι» της απάντησα.
Όταν της είπα αλήθεια, κατέρρευσε στο τηλέφωνο.

Κατά την διάρκεια της θεραπείας.

Η μητέρα μου, ήταν στο πλάι μου διαρκώς. Πέρασε ψυχολογικά, ότι πέρασα και εγώ με τις θεραπείες. Μου είπε «Έχω θάψει τον σύζυγο μου, δεν υπάρχει περίπτωση να θάψω και την κόρη μου» Και έτσι, ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η αδελφή μου ήρθε από την Καλιφόρνια για να είναι μαζί μου κατά την διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης και της μαστεκτομής. Μετά τη μαστεκτομή, άρχισα τις ακτινοβολίες – που υποτίθεται ότι ήτανε για έξι εβδομάδες, αλλά διήρκησαν λίγο περισσότερο, γιατί είχαν επηρεάσει τον οισοφάγο μου και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορώ να φάω ή να πιώ τίποτα. Ήταν πολύ δύσκολο για μένα ακόμα και να καταπιώ. Έτσι, οι γιατροί με άφησαν να κάνω ένα διάλειμμα για περίπου μια εβδομάδα, για να μπορέσω να συνέλθω, και να ξαναρχίσω ύστερα και πάλι τις ακτινοβολίες, μετά από τις οποίες άρχισα και την χημειοθεραπεία.

Μετά την πρώτη δόση της χημειοθεραπείας γύρισα στον άντρα μου και του είπα «Αυτό ήταν όλο? Δεν νιώθω τίποτα.» Και μου απάντησε «Θέλει λίγο χρόνο». Λίγες ώρες αργότερα ήμουν κυριολεκτικά στο έδαφος, τόσο αδύναμη. Μια μύγα θα μπορούσε να προσγειωθεί πάνω στο σώμα μου και δεν θα είχα αρκετή δύναμη για να σηκώσω το χέρι μου και να την διώξω. Ήμουν ειλικρινά τόσο αδύναμη. Στην συνέχεια, οι παρενέργειες με επηρέαζαν ολοένα και περισσότερο. Κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας, είχα απώλεια μνήμης. Δεν μπορούσα να θυμηθώ, ούτε τα ονόματα των παιδιών μου.

Εκτός από την απώλεια μνήμης, έχασα τα μαλλιά μου, έχασα τα πάντα. Πριν από το καρκίνο, λάτρευα τα μακριά μαύρα μαλλιά μου. Στη συνέχεια, όμως, καθώς έκανα την χημειοθεραπεία, έμαθα ότι πέρα από τα μακριά μαλλιά που πλέον δεν είχα, και το μακιγιάζ που δεν πλέον δεν έβαζα, κρυβόταν μια όμορφη γυναίκα, που ποτέ μου δεν γύρισα να κοιτάξω.

Πηγαίνοντας τα παιδιά της στην χημειοθεραπεία…

Τις λίγες φορές που τα είχε φέρει ο άντρας μου στο νοσοκομείο για να ήμουν μαζί τους, ήμουν αρκετά αδύναμη. Έμαθα για τις «νοσοκόμες που επηρεάζουν τις αλλαγές», και μία από τις κυρίες, η Δρ Σάντρα Αντεργουντ με πλησίασε και μου είπε «Πώς μπορούμε να σας βοηθήσουμε?»

Της είπα «Αν μπορούσα να πάω κάπου αλλού τα παιδιά μου, ώστε να μην με παρακολουθούν κατά την διάρκεια της χημειοθεραπείας μου, νομίζω ότι θα μπορούσα να καταπολεμήσω τα πάντα» Έτσι μου σύστησε την Σούζαν Κόμεν. Η Σούζαν χρηματοδοτούσε την οργάνωση που παρείχε ημερήσια φροντίδα για τα παιδιά μου, ενώ ήμουν στο νοσοκομείο.

Η κόρη μου, μου είπε «Είναι μόνο ένας καρκίνος. Γιατί δεν μπορείς να παίξεις μαζί μου?» Έμαθα να σταματάω οτιδήποτε έκανα εκείνη την στιγμή και απλά να βρίσκομαι μαζί της.
Ιουλιέτα Uzoma – Επιζών.

Ψυχολογική Δύναμη.

Οι κόρες μου, μου δίνουν ψυχοσωματική δύναμη. Όταν τις κοιτάω καταλαβαίνω ότι το ταξίδι που πέρασα, κάποια στιγμή στο μέλλον, θα περάσει μέσα από τις κόρες μου, σε όλα εκείνα τα άτομα πίσω στην Αφρική, που ακόμα πιστεύουν ότι ο καρκίνος αποτελεί μια κατάρα.

Επίσης τότε ήταν που κατάλαβα, ότι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, που μέχρι τότε παραμελούσα, ήταν ο εαυτός μου. Χωρίς εμένα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αγαπούσα, δεν θα υπήρχαν. Θα πρέπει να αναλάβω από εδώ και πέρα την φροντίδα του εαυτού μου ώστε να μπορέσω να έχω την δύναμη να είμαι εκεί για εκείνους που με αγαπούν και με στηρίζουν.

Τι θα έλεγα σε κάποια που πρόσφατα διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού?

Μην το βάλεις ποτέ κάτω. Όλα θα πάνε καλά. Θα αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα μαζί.

0 1475
Η ιστορία της Γιούλη Γαβρίλη

«Στην οικογένειά μου, όποιος δεν πατήσει τα 90 λέμε, «πήγε νέος». Και να μαι τώρα εγώ. Κλείνω τα 30 και μπαίνω για χειρουργείο στο στήθος. Δεν ξέχασα ποτέ εκείνα τα γενέθλια». Δέκα χρόνια πριν, η Γιούλη Γαβρίλη, πρώην αθλήτρια βόλεϊ και γυμνάστρια στην Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, έκανε επιθετικό σερβίς στον καρκίνο του μαστού.

Όλα ξεκίνησαν μια μέρα που ήμουν πολύ χαρούμενη. Μόλις είχαμε υπογράψει σύμβαση αορίστου στη δουλειά και θα κάναμε πάρτυ μετά το γραφείο. «Θα σας βρω μετά» τους είπα. Είχα ραντεβού για έναν προληπτικό υπέρηχο στο στήθος. Μόλις τελείωσα, ο γιατρός είπε ότι πρέπει να κάνουμε και μια μαστογραφία. «Ωχ», είπα, «πεθαίνω».

Εκείνη την περίοδο δούλευα σαν σκυλί. Παράλληλα με τη δουλειά μου στην ΓΓΑ, είχα αναλάβει την παρουσίαση ενός αθλητικού δελτίου σε συνδρομητικό κανάλι. Βαμμένη κάργα, με ταγιέρ κ από κάτω κολάν, φόρμα, επιγονατίδες και αθλητικά, έφευγα σφαίρα από την εκπομπή, γιατί είχα ματς στην Αγία Παρασκευή. Ξαφνικά μπήκε σε όλα pause.

Μέχρι τότε η μάνα μου, μου έλεγε δε θα παντρευτείς; Μετά έγινε η ιδανική μάνα. «Δε θες να παντρευτείς παιδί μου; Ε σιγά, δεν είναι όλοι για γάμο», «Δε θες παιδιά; Δεν πειράζει», «Στο Θηβέτ θες να πας; Να πας».

Με ψηλάφιση έπιανα κάτι εδώ και χρόνια, οι γυναικολόγοι μου έλεγαν να μην ανησυχώ αλλά μου είχε καρφωθεί στο μυαλό, να το ψάξω κι άλλο γιατί ένιωθα ότι το σχήμα είχε κάπως αλλάξει. Η μαστογραφία ήταν ξεκάθαρη. Έδειχνε αποτιτανώσεις- ούτε που ήξερα τί είναι. «Μην αγχωθείς αλλά πρέπει να βγει μέσα στον μήνα για να γίνει βιοψία» μου είπε ο γιατρός. «Ποιον μήνα; Αύριο!» του απάντησα. Τρίτη πρωί μπήκα στο χειρουργείο.

Συνερχόμουν από την πρώτη νάρκωση, της ταχείας βιοψίας και είχα πλήρη διαύγεια. Ακουγα τις νοσοκόμες να λένε «το καημένο το κορίτσι», «Πόσο είναι; Είναι 30 χρονών;».

«Είναι θετικό, είναι καρκίνος του μαστού» μου είπε ο γιατρός. Νεύρα. Καθόλου κλάμα, μόνο νεύρα. Ήθελα να σκοτώσω τον γιατρό που μου έλεγε ότι θα πάνε όλα καλά και μια ψυχολόγο που είχε έρθει για να με καθησυχάσει. Μου έφταιγαν όλοι. «Δεν έχει καλή εικόνα η μασχάλη. Μπορεί να χρειαστεί μαστεκτομή» μου είπε ο γιατρός. «Κόβε αλύπητα» του λέω.

Λίγο πριν το χειρουργείο πήρα τηλέφωνο στη μαμά μου στην Πελοπόννησο και της είπα ότι θα βγάλω μια κύστη. Όταν ξύπνησα ήταν όλοι εκεί: μπαμπάς, μαμά, αδερφός, ο θείος με τα ξαδέρφια. Αθάνατη ελληνική οικογένεια. Με κοίταζαν με κάτι μάτια τόσα, σαν γιαπωνέζικα manga. Δεν μπορούσαν να χωνέψουν τη διάγνωση. Καρκίνο η Γιούλη;

Από το κανάλι έφυγα νύχτα. Μου έληξαν τη σύμβαση ενώ ήμουν στο νοσοκομείο με αναρρωτική άδεια. Το διαπίστωσα οταν δεν πληρώθηκα τελος του μηνα- ουτε καν με ειδοποιησαν. Καμία κατανόηση, αν και η επικεφαλής του αθλητικού τμήματος τοτε ήταν γυναίκα. Όλοι μου έλεγαν «πήγαινε στα δικαστήρια θα τους παρεις τα σωβρακα» αλλα που να βρω κουράγιο.

Πολλές φορές σκεφτόμουν ότι η ζωή είναι άδικη. Έλεγα, καλά την γλιτώνει ο άλλος που είναι παχύσαρκος και πίνει και δέρνει τη γυναίκα του και το παθαίνω εγώ που γυμνάζομαι, κάνω τόσα χρόνια διατροφή, δεν μου αρέσουν οι καταχρήσεις, κάνω προληπτικά εξετάσεις; Γιατί ρε γαμώτο; Από πού; Μετά λες, δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει τίποτα. Αει σιχτίρι.

Όσο περίμενα την ιστολογική, έλεγα σιγά μην τη βγάλω καθαρή. Μετά σκεφτόμουν, ό,τι και να είναι, πέντε χρονάκια δε θα ζήσω; Θα έχω πέντε καλοκαίρια- χλιδή. Αν δεν είναι επιθετικός μπορεί να ζήσω και δέκα χρόνια. Τελικά δεν ήταν. Ευτυχώς.

Όταν ανοίγει η πόρτα της χημειοθεραπείας είσαι μόνος. Εσύ και οι πόνοι σου. Κι αυτό το ελαστικό σκουφί που παγώνει το κεφάλι, μπας και γλιτώσεις το μαλλί. Παγώνεις και πονάς. Ωσπου το έβγαλα και είπα, ας πέσουν.

Φώναξα τον Αγγελο, τον ξάδερφό μου που είναι κομμωτής. «Ξύρισέ τα» του είπα. Δεν άντεχα να λούζομαι και να μου μένει στο χέρι. Τότε έκλαψα. Με πήρε λίγο από κάτω.

Η περούκα με βόλεψε πολύ. Πήγαινα στη δουλειά, με ένα ωραιότατο καρέ. Μια μέρα, οδηγούσα και πέρασε μία από δίπλα μου ξυστά και βριστήκαμε, λέω θα πιαστούμε μαλλί με μαλλί και θα της μείνει το δικό μου στο χέρι.

Έχω μια ψυχραιμία περίεργη. Στην οικογένεια, εγώ είμαι αυτή που δίνει κατευθύνσεις που τους οργανώνει όλους και τους τρέχει στους γιατρούς. Μου έσπαγαν τα νεύρα οι σύλλογοι, τα σωματεία, αυτοί που έλεγαν «πάμε γερά να νικήσουμε το θηρίο».

Ξαφνικά τα μηδενίζεις όλα. Έλεγε μια φίλη μου ότι πονάει η μέση της και εγώ της έλεγα «άσε μας χρυσή μου εδώ έχουμε προβλήματα». Δεν είναι έτσι. Του άλλου μπορεί το πρόβλημά του να είναι ο πόνος στην παρανυχίδα. Δεν είσαι το κέντρο του κόσμου επειδή έχεις έναν καρκίνο.

Ξεκίνησα τις χημειοθεραπείες στο τέλος Μαρτίου του 2004. Ήταν το εξάμηνο που μου είχε δοθεί μια φοβερή ευκαιρία. Μου είχαν προτείνει να αναλάβω την αναμετάδοση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στη σάλα γυναικών του beach volley. Με πέτυχε, στο πικ της καριέρας μου.

Μετά τη θεραπεία οδηγούσα μόνη στο σπίτι. Όταν έφτανα άρχιζαν οι παρενέργειες. Συνεχής τάση για εμετό και αδυναμία για τέσσερα 24ωρα. Αυτό το εξάμηνο ούτε στο Χίτλερ δεν θα το ευχόμουν. Εχασα δέκα κιλά, ενώ όλες παίρνουν, δεν μπορούσα να φάω τίποτα. Περνούσαν μέρες ολόκληρες με ένα ποτήρι γάλα.

Όταν έφευγαν οι παρενέργειες, φορούσα τα skinny παντελόνια και έβγαινα. «Τί κάνεις εδώ; Φύγε, πήγαινε πιες καφέ, πήγαινε για ψώνια» μου έλεγε η διευθύντριά μου στη δουλειά. Εγώ εκεί. Εκεί ήταν η δεύτερη οικογένειά μου. Καθε μερα στο γραφείο ηταν ευλογία. Είναι η αγάπη που πήρα από τους συναδέλφους, από τη σχέση μου, από τους φίλους και την οικογένεια που μου έδινε δύναμη. Η μάνα μου δεν έκλεινε μάτι.

Θυμάμαι τη λύσσα για ζωή. Να χορεύω σε έναν γάμο χοροπηδηχτά νησιώτικα, με κάτι ολοκαίνουργιες ψηλές, ροζ γόβες με φιόγκο- οι παρενέργειες μάλλον είχαν επηρεάσει και το γούστο μου. Σήμερα δε μου χωράνε. Η χημιοθεραπεία σου μουδιάζει τα πόδια. Είτε τσόκαρα φοράς, είτε κάρβουνα πατάς, είναι ένα και το αυτό. Όταν τις πήρα, είχα βγει από το χειρουργείο- χάλασα πάνω από 1000 ευρώ για δύο ζευγάρια γόβες. Λέω, «παιδιά πεθαίνουμε τώρα, ας ξοδέψουμε».

Θυμάμαι τον Αλέξανδρο. Τον είχα δει στο τελευταίο στάδιο της θεραπείας, όταν έκανα ακτινοβολίες- ένα παιδάκι μικρό με καρκίνο στο κεφάλι. Τον έβλεπα και σκεφτόμουν ότι εγώ είχα τραβήξει το τζόκερ. Περπατούσα και έλεγα είμαι τυχερή. Ευτυχώς και αυτός ιάθηκε.

Σεπτέμβριο έκανα ακτινοβολίες, Νοέμβριο είχα μαλλί… τούμπανο. Κοντό, σγουρό, παρθενογένεση. Σιγά σιγά, έβγαλα την περούκα. Πήγα στο Μιλάνο στο Σαν Σιρο, για να δω Ίντερ-Γιουβεντους και έπεσα σε συμπλοκές των τιφοζι, δακρυγόνα πέτρες καραμπινιέρι κ σια. «Όχι ρε φίλε, τη γλιτωσα απο καρκίνο και θα παω ακλαφτη στην Ιταλία» σκεφτόμουν.

Στην Αμερική, στο ιατρικό παράρτημα του Χάρβαρντ όπου πήγα για να δω αν ήταν καλή η αγωγή που ακολούθησα, γνώρισα την dr Chen, μια μικροσκοπική Βιετναμοκινέζα. Με τόσα PhD η δική της συμβουλή ήταν «μπρόκολο, σουσάμι και πράσινο τσάι». Στην πορεία ξαναπήγα, με απέτρεψε από οποιαδήποτε εξωσωματική. Μόνο φυσιολογικά στα 40, σαν τις celebrities. Είναι σαν να βάζεις σφαίρα σε πιστόλι, να βαράς και να λες τη γλίτωσα- έτσι μου είχε πει.

Το αύριο δεν είναι δεδομένο για κανέναν. Ήθελα να ασχοληθώ με κάτι δημιουργικό και έφτιαξα το «workshopofwings». Κάνω κατασκευές, διοργανώνω εκδηλώσεις, γάμους, βαφτίσια, γενέθλια. Θέλω να μένουν αξέχαστες οι χαρούμενες στιγμές. Κάθε φορά που κανω τσεκ-απ και αξονικές μαστογραφίες, παντα σκέφτομαι «λες;».

Όταν ολα ειναι οκ κάνω ενα μίνι παρτυ. Έτσι ξεκίνησα skydiving. Δεν αναβάλλω πια τίποτα για αύριο.

Πηγή: http://queen.gr

0 1046
Καρκίνος του μαστού στον άντρα

Διαβάστε παρακάτω, τα εμψυχωτικά λόγια του Κώστα, ενός άντρα που νίκησε τον καρκίνο.

Γεια σας. Είμαι ο Κώστας, και θα μου πείτε  τι  γυρεύω  εδώ  μέσα  εγώ, ένας άνδρας, σε ένα site για γυναίκες.

Αμ πως ………… που θα λεγε και ο αείμνηστος Χατζηχρήστος.

Η δική μου ιστορία.

Καλοκαίρι του 2011 και γυρνώντας από το αμπελάκι μου, κουρασμένος και καταπονημένος, στο μπάνιο που ακολούθησε ανακάλυψα κάτι. Μπα ιδέα μου θα είναι, στον αριστερό μαστό κάποιο νεύρο θα πιέσθηκε παραπάνω. Την διάγνωση την έκανα αμέσως. Έλα όμως που η ιδέα άρχισε να στροβιλίζει μέσα στο μυαλό μου. Ήμουνα βλέπετε και υποψιασμένος από προηγούμενο ιστορικό με την μάνα μου, την έχασα στα 33 της, κι όχι μόνο αυτή, τις δύο αδελφές της και την μάνα τους, …όλο το σόι δηλαδή.

Άντε μετά να σου βγει από το μυαλό. Μετά από δέκα μέρες και αφού ο όγκος δεν εξαφανιζόταν, ούτε από το μαστό ούτε από το μυαλό μου, πήγα για μια πρώτη εξέταση.

Από εκεί και μετά πήραν όλα τον δρόμο τους. Η Έφη η γιατρός μου, μου συνέστησε περαιτέρω εξετάσεις και….. να που τελικά βγήκε το λαβράκι. Όγκος που έπρεπε να βγει πάση θυσία καθότι είχε αρχίσει να επηρεάζει και 2-3 λεμφαδένες.

Έτσι γνώρισα και έναν άλλο χαρακτήρα του εαυτού μου.

Αλήθεια πόση δύναμη έκρυβα? Ή πόση αφασία?

Γεγονός είναι ότι οι χημειοθεραπείες που ακολούθησαν και οι ακτινοβολίες λίγο με επηρέασαν.

Μια νευρικότητα την είχα δεν μπορώ να πω, αλλά ΜΑΖΙ ΕΙΧΑ την οικογένεια μου. Η γυναίκα μου και τα δυο παιδιά μου, στάθηκαν δίπλα μου. Η βοήθεια τους αμέριστη και διακριτική.

Δεν το έκρυψα από κανένα, και δεν άλλαξα καμιά μου συνήθεια και τρόπο ζωής της καθημερινότητας μου. Δεν πήρα ούτε καν άδεια από την υπηρεσία μου – εκτός της εγχειρήσεως και 10 ακόμα μέρες – για τις απαιτούμενες χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες, ενώ φυσικά θα μπορούσα για 6 μήνες να το παίζω άρρωστος. Ήθελα να μαι ενεργός σαν να μη συνέβαινε κάτι. Τα μαλλιά μου ξαναβγήκαν και τα νύχια επανήλθαν, ενώ η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΈΓΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΗ. Όσο για την εμφάνιση – μια ουλή σε μένα – δεν είναι το ίδιο, σίγουρα δεν μπορώ να συγκριθώ με το άλλο φύλλο, που παίζει πράγματι μεγάλο ρόλο, που χρειάζεται περισσότερο κουράγιο και υπομονή για να αποδεχθείς ότι κάτι σου λείπει. Και όπως γράφει και μία φίλη ομοιοπαθείς: “Η ουσία βέβαια δεν κρύβεται στην εμφάνιση αλλά στο μέσα μας, αν η ψυχούλα μας είναι καλά, να είστε σίγουροι ότι και το «έξω» μας λάμπει!”. Αυτή είναι η δική μου μικρή εμπειρία και ίσως με αυτή την ανάρτηση και ένας άνδρας να την διαβάσει, κέρδος θα είναι, βάζω και εγώ ένα μικρό πετραδάκι σε αυτό που πάμε να φτιάξουμε όλοι εμείς, σχετικά με την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού.

Όπως διαπιστώνετε δεν είναι προνόμιο δικό σας αγαπητές μου φίλες. Έχουμε κι εμείς – οι άνδρες – αυτό το δικαίωμα – σιγά να μην σας αφήναμε την απόλυτη κυριαρχία και αποκλειστικό δικαίωμα στον καρκίνο του μαστού.

Αμ πώς….. που θάλεγε και ο αείμνηστος Χατζηχρήστος.

0 1228
sweet december ιστορία

Η ιστορία της sweet December μετά τη διάγνωση με καρκίνο του μαστού.

Στα 27 μου πρέπει να παλέψω με τον Καρκίνο του μαστού. Θα μπορούσα να ζήσω και χωρίς αυτό, τώρα όμως είναι πια κομμάτι του εαυτού μου.

Πιστεύω στη δύναμη που κρύβουν αλλά και φανερώνουν πολλές φορές οι άνθρωποι…

Ο καρκίνος δεν είναι τόσο άσχημος εχθρός όσο ακούγεται.

Πιστεύω ότι η λέξη είναι αυτή που μας τρομάζει περισσότερο παρά η αρρώστια. Στη μάχη μπήκα μικρή και άμαθη. Δεν ήξερα πως να πιάσω το ξίφος και η ασπίδα μου φαινόταν ασήκωτη. Πως θα αντιμετώπιζα τέτοιο απρόσκλητο επισκέπτη και καθόλα ανεπιθύμητο;

Μια αλλαγή στον μαστό μου, κάτι σκληρό μέσα στο στήθος μου, αυτό έπιασα. Αυτό ήταν το κακό που είχε φωλιάσει στον κόρφο μου και έπρεπε να βγει. Μα τι έκανα και το προκάλεσα;

Αυτή η ερώτηση δεν απαντήθηκε ποτέ. Και δεν έχει τελικά καμία ουσία τι το προκάλεσε. Το «γιατί» δεν ωφελεί, όσο πιο γρήγορα αποδεχτεί ο νους σου μια καινούρια κατάσταση τόσο πιο άμεσα θα προσαρμοστεί σε αυτή. «Αποδέχτηκα» την πρόκληση, όταν πας σε μια μάχη πας για τη νίκη.

Μέσα σε δέκα μέρες ήξερα ότι ο όγκος ήταν 99% ύποπτος και ότι όταν θα ξυπνούσα από το χειρουργείο το σώμα μου θα το έβλεπα αλλαγμένο. Ο όγκος δεν ήταν καλός φυσικά, και μαζί του πήρε τον μόλις 27 ετών δεξί μου μαστό. Λίγα χρόνια δεν είναι τα 27 για ένα μαστό; Αφαιρέθηκαν και 19 λεμφαδένες στο ίδιο χειρουργείο. Σε μια νύχτα (εκείνη πριν το χειρουργείο) άλλαξε όλη μου η ζωή. Σαν κάποιος να την κλώτσησε ξαφνικά και να την έθεσε σε μια τρελή τροχιά.

Ήμουν σοκαρισμένη για πολύ καιρό, ίσως αυτή είναι η πιο συνηθισμένη αυτοάμυνα, ίσως…… Έσκυψα το κεφάλι και είπα ας γίνει ότι είναι να γίνει, γιατί λίγα πράγματα ήταν στο χέρι μου. Βγήκα με ένα μαστό λιγότερο από το χειρουργείο, σοκαρισμένη και δρομολογημένη για 8 χημειοθεραπείες.

Δεν ήξερα πως θα ανταπεξέλθω… κι όμως! Το θαύμα έγινε και ξεκίνησε από μένα! Υποτίμησα τις χημειοθεραπείες και τις πέρασα κυριολεκτικά στο πόδι. Δεν αποθήκευσα διάφορες πληροφορίες για τις παρενέργειές τους. Ο κάθε ασθενής αντιδρά διαφορετικά.

Όρθωσα το ανάστημά μου, τη μικρή μου φιγούρα μπροστά σε ένα θεριό και επαναλάμβανα στον εαυτό μου ότι ο μόνος τρόπος να πάω κόντρα σε κάτι τέτοιο είναι η καλή διάθεση. Τελικά έκρυβα περισσότερες δυνάμεις από όσες γνώριζα στη σύντομη ζωή μου.

Πάλεψα να μην κάνω φίλη τη μοναξιά, έφευγα από το σπίτι με κάθε ευκαιρία και βρισκόμουν με φίλους έξω. Έκανα βόλτες σαν να μη συνέβαινε τίποτα…

Με τη θετική μου σκέψη τελείωσα τις χημεοθεραπείες (σαν ψέμα μου φαίνεται τώρα) έφτασα να τερματίσω με την τελευταία ακτινοθεραπεία μου… Η ιστορία με τον Καρκίνο πέρασε από τον χειμώνα στο καλοκαίρι. Αλλά όλα αυτά φαντάζουν πλέον πολύ μακρινά, σαν να έγιναν πριν χρόνια.

Έτσι λειτουργεί ο άνθρωπος «τα κακά στον πάτο αφήνει». Τα μαλλιά ξαναβγήκανε, τα νύχια αλλάξανε, η γεύση επανήλθε τα φρύδια πυκνώσανε και ο χρόνος μετρά υπέρ μου! Όλα πήγαν καλά, δεν ήξερα τι δυνάμεις κρύβω μα θα ήταν και παράληψη να ξεχάσω όσους μου στάθηκαν.

Τώρα που τελείωσα με κάθε είδους θεραπεία μου είμαι αισιόδοξη ότι ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΡΡΩΣΤΗΣΩ. Πρέπει όμως να το πιστέψεις πραγματικά για να εκπέμπεις στη συχνότητα του υγιούς ανθρώπου.

Αν περνάτε τα ίδια μη διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια, αν όχι από ειδικούς, τότε σίγουρα από ανθρώπους που νοιώθετε κοντά σας. Η «υπόθεση» Καρκίνος στην αρχή φαντάζει απότομο βουνό και η συντέλεια του κόσμου. Όταν όμως το κουβάρι ξετυλίγεται, βλέπεις πως βήμα βήμα μπορείς να το ξεπεράσεις.

Προσπαθήστε να βρείτε τι σας ευχαριστεί και παράλληλα σας αποφορτίζει στην καθημερινότητά σας. Οι εκρήξεις και τα νεύρα είναι ότι πιο φυσιολογικό αλλά μόλις όλα αυτά γίνουν παρελθόν με μιας η ηρεμία εγκαθίστατε στο πρόσωπό σας.

Η ουσία βέβαια δεν κρύβεται στην εμφάνιση αλλά στο μέσα μας, αν η ψυχούλα μας είναι καλά, να είστε σίγουροι ότι και το «έξω» μας λάμπει!

Μοιραστείτε και εσείς την δική σας ιστορία στο iempeiriamou@gmail.com

0 1072
Μοιραστείτε τη δική σας ιστορία

Η Έλενα μοιράζεται την ιστορία της…

Σίγουρα έχετε νοιώσει όλοι το φόβο και τη μοναξιά που συνοδεύεται στο άκουσμα της αρρώστιας. Έτσι ένοιωσα και εγώ εκείνο το βράδυ, τον Απρίλιο του 2007, περιμένοντας στο τηλέφωνο τη χειρούργο για να κανονίσουμε τα σχετικά της επέμβασης, εκεί ήταν: που το ταξίδι ξεκίνησε.

Τη ρώτησα τι πιθανότητες έχω να είναι κάτι καλό και η απάντηση ήταν «Δεν ξέρω τι πιθανότητες έχεις να είναι κάτι καλό ξέρω όμως πως είναι πολλές οι πιθανότητες να είναι κάτι κακό. Θα δούμε»

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνες τις στιγμές Δηλαδή θα πεθάνω; Κανείς στην οικογένειά μου δεν είχε καρκίνο και εγώ μέχρι τότε νόμιζα πως είναι κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο στους άλλους κι αυτοί οι άλλοι πεθαίνουν.

Μετά όλα έγιναν πολύ γρήγορα… Χειρουργείο, ταχεία βιοψία αρνητική (η γιατρός βέβαια με καθάρισε πολύ καλά γιατί από την εμπειρία της ήξερε…), ογκεκτομή, αγωνία, καρκίνος, δεύτερο χειρουργείο, λεμφαδένες καθαροί.

Και μετά; Θα δούμε…. Δεν έκλαψα μόνο χαμογέλαγα, κανείς δεν με πίστεψε, κανείς δεν ήταν εκεί ο πατέρας μου, οι φίλοι μου, έλειπαν όλοι, δεν ξέρω ίσως φοβήθηκαν ποτέ δεν έμαθα. Μόνο η μητέρα μου ήταν κι ο άγγελός μου, που έπαιρναν δύναμη από μένα όπως μου είπαν μετά.

Κι ύστερα ήρθαν οι χημειοθεραπείες. Στο νοσοκομείο με έβαζαν μόνη μου να μην βλέπω τις άλλες γυναίκες που υπέφεραν γιατί ήμουν λέει «μικρή’’.

Ένα καλοκαίρι χωρίς να δω τη θάλασσα μόνο τον ουρανό έβλεπα ξαπλωμένη από το κρεβάτι μου και το πρόσωπο μου κάθε μέρα γινόταν πιο κίτρινο πιο εξασθενημένο. Λευκά αιμοσφαίρια, ενεσάκια, έμαθα. Κάποιες φορές δεν είχα τη δύναμη ούτε καν να μιλήσω, κουράστηκα.

Δεν έχω λόγια να περιγράψω πως ένοιωθα μέσα μου όταν έκανα τις χημειοθεραπείες, δεν θέλω να ξαναρθούν.

Ύστερα άρχισα ακτινοβολίες σε κρατικό νοσοκομείο, κάθε μέρα για 35 μέρες περίμενα υπομονετικά μαζί με άλλους ανθρώπους να έρθει η σειρά μου. Όλοι μας είχαμε ένα κοινό, έναν κόκκινο σταυρό που έδειχνε το μέρος.

Εκεί δεν ήμουν η μικρότερη έβλεπα παιδάκια που ερχόντουσαν χωρίς να έχουν φταίξει σε τίποτα.. Εδώ και 18 μήνες παίρνω ταμοξιφαίνη, είναι βλέπεις ορμονοεξαρτώμενος κι εγώ νέα και οι παρενέργειες έντονες και θα δούμε….

«Στην προηγούμενη μου ζωή» όπως τη λέω τώρα πια, έζησα κάθε στιγμή και καλή και άσχημη, δεν έχω παράπονο. Ο φόβος δεν είναι ο ίδιος, τώρα ξέρω, κάνω τις εξετάσεις μου κάθε έξι μήνες και ακούω τους γιατρούς μου, μόνο λύπη αισθάνομαι για ότι δεν μπορώ να κάνω πια, για την ταλαιπωρία που πέρασα και περνάω, και για τον πόνο και την αγωνία που έδωσα και δίνω σ αυτούς που με αγαπούν πραγματικά.

Κάθε πρωί χαμογελάω, η ζωή είναι ωραία και εγώ είμαι ακόμη εδώ, ο καρκίνος είναι μια ύπουλη αρρώστια αλλά όλοι μας κρύβουμε μέσα μας τη δύναμη να τον αντιμετωπίσουμε…

Ονομάζομαι Έλενα, επιζούσα από καρκίνο του μαστού, & ΜΕΝΩ ΔΥΝΑΤΗ!