Είσαι εδώ … Με τους ανθρώπους που αγαπάς και με μια ευκαιρία...

Είσαι εδώ … Με τους ανθρώπους που αγαπάς και με μια ευκαιρία να γίνεις καλύτερος άνθρωπος…

0 1901

Πώς να αρχίσω άραγε να ζω ξανά; Πώς να φέρω το χαμόγελο στα χείλη;  Πως να σηκωθώ;

Πέρασαν έξι μήνες από τότε που μου χτύπησε την πόρτα ο καρκίνος. Ξαφνικά χάθηκαν όλα. Μες στο σπίτι σιωπή. Αφόρητη σιωπή. Και η ζωή σου άνω κάτω.  Ακούς μόνο τη φωνή της λογικής.

Ψυχραιμία. ….

Αμέσως μετά την οδύνη έρχεται η ψυχραιμία και λες θέλω να γίνω καλά θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω τις στιγμές που έχασα γκρινιάζοντας, θέλω να περπατήσω σε νέα σοκάκια, θέλω να δω τα παιδιά μου να γίνονται άντρες… ΣΤΟΠ

Θα νικήσω… θα ζήσω…   Και τώρα μπροστά στο χειρουργείο… φώτα  φώτα  πολλά φώτα …. Θεέ μου  άσε με να ζήσω είμαι μόλις 30… Σκοτάδι

Ύστερα ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι ζεις… Αισιοδοξία… Χαρά … Τι ακολουθεί; Θεραπείες για το χέρι όπως  λέω στο γιο μου για να μη φοβηθεί … Φόβος… Κι ύστερα Φόβος…Χημειοθεραπείες… «Είσαι καινούρια? Το κατάλαβα στα μάτια σου» Τρόμος… Τρόμος; Όχι!  Χαρά!  Κέρδισες… Μπράβο.

Και είσαι εδώ.  Τι κι αν σου λείπει κάτι ; Τι κι αν δεν έχεις μαλλιά; Τι κι αν έχασες κάτι από την ομορφιά σου; Είσαι εδώ … Με τους ανθρώπους που αγαπάς και με μια ευκαιρία να γίνεις καλύτερος άνθρωπος…

Κ.Μ

Κανένα σχόλιο

Απαντήστε

Απαντήστε στην ερώτηση * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.